Рейтинг
+261.39

Düşündürücü hekayələr

189 üzv, 501 topik

Mənim ona verə biləcəyim dərs yoxdur

Əxlaq fəlsəfəsinin yaradıcısı hesab olunan antik dövr yunan filosofu Sokratın şagirdlərini seçməsi qaydası bir qədər fərqlidir. Şagirdlərdən biri, Sokratdan soruşur:

— Bir günlük belə olsa sizdən dərs ala bilmək üçün yanınıza gələn hamıya, nə üçün bir gölməçəyə baxıb nə gördüklərini soruşursunuz? Bu işin sagird olmaqla nə əlaqəsi var? Sokrat isə bu suala belə cavab verir:

— Bu bir imtahandır. Göldə balıqların üzdüklərini söyləyən hər kəsi qəbul edib, dərs verirəm. Lakin, öz əkslərindən başqa bir şey görə bilməyənlər, özlərinə vurğun insanlardır. Göldə öz surətlərini görərlərsə, mənim onlara verə biləcəyim bir dərs ola bilməz…
loading...
 

Yağış(esse)/Şiringül Musayeva.

   Bayırda  xırda- xırda aramsız yağış yağır. Ta  uşaqlıqdan bu yağışı sevirəm, ta uşaqlıqdan belə  aramsız, soyuq  yağış  yağanda  sirli bir  qəmə  qərq oluram. Külək  vıyıldayır ,yağış  pəncərəmə  çırpılır.  Hava  tutqun,  bozumtuldur. Özümü  əsir  düşmüş   vəhşi  kimi  hiss edirəm, içimdə  sanki  tənha  bir  yalquzaq  ulayır. Hara isə  qərib-qərib ellərə  getməyim gəlir, qərib-qərib duyğular  içimi  bürüyüb, xəyalım  uzaq bir  şəhərin  küçələrini  gəzir.
O  şəhərin  yağışdan  islanmış  otları sanki  ayağım  altındadır;  pəncərəsinə yağış  çilənmiş  mağazalar,   başı  üzərində  çətir tutmuş  adamlar ,  budaqlarından  su  damcılayan  al- qırmızı  bəzənmiş  quşarmudları...
  Nə  istəyir içimdəki  tənha, qərib  yalquzaq?  Dünyadan  istədiyi  nədir?  Nə  üçün  belə  dərdli-dərdli  soyuq, yağışlı  Moskva  meşələrini, Medvedko  bazarını  xatırlayır? Nə  üçün  həmişə  quru  meyvə  aldığım  o özbək  qadının  siması xatirimdə  belə  əziz  bir  surət  kimi  qalıb ? Nə  çoxdur  Bakıda  bazarlar və  quru  meyvə  satan  qadınlar...
  Nədəndir  könlüm yalnız o  Medvedko  bazarını,  o qadını  istəyir nədən ?
  Nədəndir  ürəyim  belə  dərdli- dərdli  çırpınır; ağlamaq  istəyirəm, lap  elə  bayırda əsən  külək  kimi ulamaq  istəyirəm.
   Nədən  ?  Hara  gedir  bu  günlər,  ömür- gün  niyə  belə  tələsir  axı ?
   Niyə görə  uşaqlığımın  bir  səhnəsi  bu  gün  gəlib  ğözümün  önündən  asılıb;  cəpərə  ayağımı  keçirib  durmuşam, çəpərin  o  üzündəki  Güləsmə  ilə  yumurta  döyüşdürürəm. Nədəndir  ikimərtəbə  daş  evimiz, böyük  bağçamız   xəyalımda  belə  aydın  canlanır?  Hətta  nənəmin  uzun, qara  tumanının  qırçınları, əmim  arvadının  nazik  biləyindəki  qızıl  saat ,əmim  qızının  güllü, uzun,  narıncı  donu  lap  elə  bil  gözümün  qabağındadır.
   Elə  bil, bu  xatirələr  elə  aramsız  yağış  damlalarıdır  xəyalıma  damcılayır. Yağış  güclənir,  xatirələr  çoxalır.
  Ah,  elə  belə  yağışlı  bir  gün  idi;   qızılca  çıxartmışdım  və  anam  məni  bayıra  buraxmırdı; pəncərənin  qarşısında  oturub  bayıra  baxırdım. Elə  o  vaxt  da  içimdə  tənha,  balaca  bir  yalquzaq  var  idi. Və  mən  onda  da  beləcə  darıxırdım,  amma   o vaxt  o  darıxma  hələ  özümə  belə  aydın  deyildi ;  elə  bilirdim  həyətdə  oynamaqdan  ötrü  darıxıram.  Bu  gün  də  həyatımın  həmin  darıxdırıcı,  soyuq ,  aramsız  yağışı  yağır; bu  damlalara  qarışıb   mənim  də  yağmağım,  ağlamağım ,nəyisə  nəql  etməyim  gəlir. Nənəmi  könlüm  istəyir,  Vəfanı  könlüm istəyir,  Güləsməni,  Süsəni  könlüm  istəyir.  Yağışdan  sonra  boy  atıb dada  gələn  qanqal  zoğları  istəyir  könlüm. Bağçamızdakı  beşinci  ağacın  şirin, dadlı  alçaların  duza   batırıb  yemək  istəyirəm. Sonra  da Moskva  düşür  yadıma...Oğlumun  Moskvada  getdiyi  bağça  yadıma  düşür; yeni il  bayramı, Şaxta  baba, Qar  qız  yadıma  düşür,  oğlumun  şeir  deməyi,o günkü  təzə  geyimim  yadım düşür.
  Nədəndir  belə  darıxdırır  bu  yağış məni? Bəlkə, hardasa  keçmiş  illərdə , günlərdə  yaşayan  ruhum bu  yağışda  islanıb  boy  atır, hardasa  uzaq- uzaq  şəhərlərdə ,  kəndlərdə  qalan  günlərim  bu  yağış  damlalarına  qarışıb  xəyalıma  damcılayır. Ya  bəlkə, bu  yağış  mənim  və  mənim  kimi  neçə- neçə  insanın  taleyinə tökdüyü  göz  yaşıdır- zaman-  zaman yaranan, yaşayan, duyan ,  düşünən, həyatla  barışa  bilməyən  insanın. Bəlkə,  Təbiət  də  hərdən ovuna  bilmir,  için-için ağlayır belə?
Mənsə  yağışa  düşmüş ,əzilmiş,  bürüşmüş  bir  çiçək  misalındayam.  Həyatımı  özüm  yox,  bu  yağış  damlaları  idarə  edir. Damlalar  başıma  döyür ,  göz  yaşlarım  aramsız  axıb  bu  soyuq   yağış  sularına  qarışır.  Nə  bilim...
loading...
 

Koroğlunun qocalığı/Şiringül Musayeva.

-Koroğlu,  al  bu  cayı  ic.
Koroğlu  sarımtıl  rəngli  caydan  bir- iki  qurtum  aldı.
-Nə  atmısan  buna?
-Cobanyastığı  ,yarpız  ,qantəpər, nanə- cövhər  nə  bilim   nə   — yeddi  çür   bitki   var   bunun  tərkibində,hamısını  sayım?-  Nigar  tərs-tərs  Koroğluya  baxdı.
-Yox-yox  ,sayma,-  nə  versən   qəbulumdu.Hərcənd   qocalığın   çarəsi  yoxdur,amma...
-Tək  qocalığın  yox,  çox  şeyin   çarəsi  yoxdur.
Koroğlu  gözaltı  Nigara  baxdı.  Qəmgin  idi, necə  də olmasın.
Cayı  qurtum-qurtum  içdi  ,  fincanı  yanındakı   əyriayaqlı  alçaq  mizin  üzərinə  qoydu   və  ayağa  qalxdı
Davamı →
loading...
 

Qoca ağac/Şiringül Musayeva

     Ayların , illərin , bəlkə  də  əsrlərin  kandarında  durmusan ,qoca   ağac ...Bilmək  olmur  illər  səndən  o  yanda  qalıb,  yoxsa  bu  yanda.Kötüklərin  çalın- çarpaz  ilmələr  kimidir ,torpağın  sinəsinə  naxış  vurmusan  elə  bil.
      Qəribədir , ağac  nəyə  bənzəyərmiş;- səni  uzun-uzun  illər  yaşayıb  saç-  saqqal  ağartmış  qoca  bir  loğmana  bənzədirəm ;səni   qırçın –qırçın  tumanının  ətəkləri  yerlə  sürünən,beli  azca  bükülmüş  nənəmə  bənzədirəm; səni  neçə- neçə  sınaqlara  sinə  gərmiş,  döyüşdən- vuruşdan  qalib  çıxmış qos-qoca  bir  pəhləvana  bənzədirəm.
       Səni  özü  üçün  bir  dünya  qurmuş, dünyanın  işləklərin  seyr  etdikcə qəribləşmiş,  tənhalaşmış,  öz  sirli və  tənha  dünyasına  çəkilmiş    qoca  bir  şairə  bənzədirəm.
Davamı →
loading...
 

Mənim nəhəng kəşfim.

İyirmi-bir yaşım olarkən mən kiçik bir mənzildə yaşayır və tikintidə fəhlə işləyirdim. Səhər saat 5-də yuxudan qalxırdım ki, üç avtobus dəyişərək saat 8-də işə çatım. Evə axşam 7-dən tez gələ bilmirdim. Qazandığım pul məvacibdən-məvacibə güclə çatırdı, şəxsi maşın haqda söhbət belə gedə bilməzdi, paltarım yalnız ehtiyacım olan qədər idi, pul toplamaq isə demək olar mümkün olmurdu. Evdə nə radio, nə də televizorum var idi. Qışın oğlan çağı idi, havanın temperaturu mənfi 10 dərəcəyə yaxın idi və mən nadir hallarda axşam çölə çıxırdım. Ölümcül yorğun olmadığım hallarda kiçik mətbəxdə oturub kitab oxuyaraq mürgü vururdum.
Və belə bir axşamların birində, yenə də mətbəxdə kitab oxuyarkən qəfil mənə aydın oldu ki, «Bu mənim həyatımdır!» Hansısa teatr tamaşasının məşqi deyil, Mənim Həyatımdır. Tamaşa artıq səhnədədir və mən də baş rolun ifaçısıyam. Bu fikir beynimdə qığılcım kimi alışdı. Mən ətrafıma, darısqal mənzilimə və özümə baxdım və ali təhsilə malik olmadığımı xatırladım. İxtisaslaşdığımyeganə sahə fiziki iş idi. Qazancım yalnız əsas tələbatımı ödəməyə yetirdi. Və anladım ki, mən özüm dəyişməyənə kimi heç nə dəyişməyəcək. Bunu kimsə başqası mənim yerimə etməyəcək. Daha dəqiq desək bu, məndən başqa heç kimi maraqlandırmırdı. Həmin andan öz həyatım və həyatımda baş verən hər şeyə görə məsuliyyətin yalnız öz üzərimə düşdüyünü anladım.
MƏN cavabdehəm! İndi olduğum vəziyyətə görə çətin uşaqlıq keçirməyi və ya nə isə başqa bir şeyi günahlandıra bilməzdim. Cavabdeh mən özüməm. Sükan mənim əlimdədir. Bu mənim həyatımdır və mən nə isə dəyişmək üçün hərəkətə keçməsəm həyatım ətalət qüvvəsi hesabına yuvarlanıb gedəcək. Bunu dərk etməklə mənim həyatım dəyişdi. Bir daha əvvəlki adam olmadım. Həmin andan etibarən get-gedə həyatıma görə daha çox cavabdehlik götürməyə başladım. İşimi qovulmamaq xatirinə yalnız minimum səviyyədə deyil, bütün bacarığımı sərf edərək görmək cavabdehliyini götürdüm. Maliyyə vəziyyətim, sağlamığım və xüsusən də gələcəyimə görə cavabdehliyi qəbul etdim.
Ertəsi gün nahar fasiləsində yaxınlıqdakı kitab dükanına getdim və mənə faydası dəyəcək kitabları almaq adətinə start verdim. Həyatımı şəxsi inkişaf və mümkün olan bütün sahələrdə daimi təhsilə həsr etdim. Biznes həyatımın yerdə qalan hissəsini, indinin özünə kimi nə isə öyrənmək lazım gəldikdə dərhal kitablara, audio materiallar, seminarlara və s. bu kimi vasitələrə müraciət edirəm. Mənə aydın oldu ki, qarşıya qoyulan məqsədə nail olmaq üçün lazım olan hər şeyi öyrənmək olar.
Zamanla dərk etdim ki, insanların tam 80 faizi öz həyatlarına görə cavabdehliyi öz üzərlərinə götürmürlər. Onlar həyatlarında xoşları gəlməyən hər şeyə görə digərlərini günahlandırır, şikayət edir və bəhanələr gətirirlər. Bu yolla onlar, bütün potensiallarınıvə uğur şanslarını məhv edirlər.
Mənbə: «Brayan Treysi — Daxili İntizamın Gücü» (Brian Tracy — The Power Of Self-Discipline) kitabı.
loading...
 

Təbriz Əli-Nəyin bahasına olursa olsun

Müəllif: Təbriz Əli
Bu hekayə, həyatda baş verən hadisələrdən götürülərək qələmə alınıb. Fiziki cəhətdən əngələ sahib olan insanlara əsl örnək olabiləcək bir hekayədir.
 
Nəyin bahasına olursa olsun
Gecəni bütün günü yerimdə oyaq şəkildə meyit kimi uzanmışdım. 18 yaşıma çatana qədər bilirsiz necə yaşamışam? Hislərimi cilovlayaraq. Həyatın mənim üçün bundan sonra önəmli olmadığını hiss edirdim. Amma nədənsə kiçicik ümidlər məni  həyata bağlayırdı. Kimə lazımam ki, bu həyatda! Sağlam insanlara yer vermirlər, qaldi ki, mənim kimi şikəst birisinə. Əvvəllər elə zənn edirdim ki, universitetə girmək bütün həyatımı dəyişəcək, amma bu, zəhirmara qalmış universitet də mənə xoş gəlmirdi. Sevinə-sevinə universitetə getdiyim gün yalnız sentyabrın 15-i olmuşdu. Sözün açığı cəmiyyətdən uzaq qalaraq, tək yaşamağı üstün bilirdim. Qolumun birinin olmamağı məni pis vəziyyətə salmışdı. Evdən çıxıb hər hansı bir yerə getdiyim zaman; metroda, avtobusda, parkda, bulvarda bir sözlə hər yərdə hər kəsin mənə baxaraq acıması məndə narahatcılıq yaratmışdı… Yenə acığım gələn xüsusiyyətlərdən biri olan oğrun-oğrun baxışlar, yazığı gəlir kimi mənə yer vermələri… Bəzən bir neçə dəqiqə güzgü qarşısında dayanıb sadəcə özümə baxırdım. Allah həqiqətən də məni gözəl yaratmışdı. Bircə sağ qolum. Sağ qolum yox idi. Metroda, avtobusda hər hansı bir qıza baxanda özümü  narahat hiss edirdim. Fikirləşirdim ki, qolumun protez oldugunu bilib yəqin mənə baxıb acıyırlar. Daha çox özümə qapanıb bəzən tək qalaraq heç kimin olmadığı bir yerdə şokoladlı siqaretdən bir dənə çəkib, bütün əsəblərimə sakitlik gətirirdim.                                                                                                                       
            Beləcə, səmimi şəkildə desəm həyat mənim üçün mənasız keçirdi. İmtahanlar da yaxınlaşırdı. Heç bilmirdim neyniyəm? Hər müəllim gəlib özünü tərifləyib, universitet vaxtı nə qədər əziyyət çəkməyindən danışırdı. Axı bunun bizə nə dəxli var idi? Bunu başa düşə bilmirdim. Axırda da öz qiymətini deyirdi. Sanki elə bil fahişədir. Əslində mən, müəllim olan bir insanı bütün pis xüsiyyətlərə zidd olan bir varlıq kimi təsəvvür edirdim. Bu kağız parçası nə qədər önəmlidir ki, hətda müəllimi belə dəyişib?- Bəli önəmlidir. Bu kağız parçasına görə müvəqqəti olaraq işləmək üçün getmədiyim yer qalmamışdı.Hamsı qoluma baxıb acıyaraq deyirdi ki — Bala, bu ölkədə sağlam bir insana iş yoxdur, qaldı ki şikəstə.
Günlərin bir günü yuxudan durub, əl-üzümü yuyub, bir şey yedikdən sonra protezimi taxıb universitetə yollandım. Bu gün, bəlkə mənim günüm idi. Bir gün deyə heç vaxt ümidsiz olma. Bəzən insanın həyatın bir gün də dəyişə bilər. Bəli necə deyərlər bir gün bəs edir ki, insanın həyatını dəyişər. Elmlər Akademiyası metrosunda vaqondan təzəcə düşmüşdüm ki, cavan bir gəncin çiynimə dəyməsi ilə geriyə döndüm. Onsuz da necə gündür əsəbi idim, çevrilib ciddi şəkildə reaksiya vermək istəyirdim ki, oğlan məndən üzr istəyib, bir az da yaxına gəldi.
— üzr istəyirəm, bilmədən oldu.
— eybi yox — dedim
— fikir verdim ki, onun da bir qolu yoxdur. Üstəlik mənim kimi protez taxmışdır. Çiynində bir idman çantası var idi ki, bundan əlavə idmanla məşğul olduğu da zahirindən hiss olunurdu.
— mənim də bir qolum yoxdur. Bəlkə də Allahın bir lütfüdür ki, biz rastlaşdıq .- oğlan mənə dedi.
Nə deyəcəyimi bilmirdim. -Dediyinizdən heç nə başa düşmədim!?-deyə cavab verdim.
-Mən isə sizi daha yaxşı başa düşürəm. Çünki mən də sizin kimi bir idim.
-Daha sonra bəs nə oldu?
-İdman həyatımı dəyişdi. Əgər sənin hər hansı bir məşğuliyyətin yoxdursa,  idmanla məşğul ola bilərsən.
-Hansı idmanla məşğul olursuz?
-Mən taekvando üzrə əlillər yığma komandasındayam. Sizi komandamızıda  görmək istərdim. — xüsusü mimika ilə mənə təklif etdi.
Duruxub qalmışdım. İdman hara, mən  hara? Heç ağlımdan belə keçirtməzdim ki, mənə nə zamansa belə bir təklif edən ola. Eləcə baxırdım. — deyəsən bir az fikirləşməli olacam. — dedim.
-mən sizə həm öz, həm də məşqçimizin nömrəsini verim, istəsəniz əlaqə saxlayarsınız. Həqiqətən də məncə bundan yararlansaz, pis olmaz. — dedi.
Məşqçinin nömrəsinin yazıldığı vərəqi oğlandan alıb, təşəkkür edərək ondan ayrıldım. Həmin gün dərsə belə getmədim. Universitetin yaxınlığında yerləşən bir parkda oturub özüm özümlə danışmağa başladım. Mən kiminləsə toqquşurum. O şəxsin özüm kimi fiziki cəhətdən əngəlli olduğunu görürəm.Daha sonra o mənə idmanla məşğul olmağı təklif edir. Burda nəsə var. Görəsən mən idmanla məşğul ola bilərəm? Mən bacara bilərəm mi? Niyə də ki bacarmayım, o oğlan da mənim kimi qolunun biri yox idi. Bunu gərək evdə oturub valideynlərimlə məsləhətləşməliydim. Metroya minib evə yollandım. Metrodan çıxıncaya qədər bir əlimde gənc oğlanın verdiyi nömrələr olan kağız və hey qatar boyu yerə zillənən gözlər....
Evə çatıb baş verən hadisəni valideynlərimə danışdım. Əvvəlcə bir söz deməsələr də onların baxışlarında narazıçılıq görürdüm. Mən nədənsə özümə inam yaranmışdı ki, mən onlara özümü inandıra biləcəm. Atam qərara aldı ki, oranın məşqçisi ilə danışıb hər bir məsələni aydın öyrənsin. Beləcə o məşqçi ilə zəngləşib hər məsələni öyrəndi.
Uzun sözün qısası valideynlərimin razılığı olduqdan sonra mən məşqlərə başladım. Dayanmadan həftə içi məşqlər getsəm də digər yandan  universitet dərsləri məni boğaza yığmışdı. Nəyin bahasına olursa olsun mən özümü bu idmanda göstərməliydim. O qədər yorğun olurdum ki, evə gəlib yemək yeyib ancaq yatmaq haqqında düşünürdüm.  Beləcə ilk döyüş vaxtım açıqlanana qədər çox əziyyət çəkdim. İlk döyüşümü Dagıstanda keçirtdim. Bu döyüşdə uduzmağım demək olar ki, qolumun olmamağından sonra mənə ikinci böyük zərbə idi. Artıq heç nəyin öhdəsindən gələ bilməyən, yarıtmaz biri kimi özümü hiss eləməyə başlamışdım. Bu çox qəddar duyğulardır. Lazımsız və  yarıtmaz biri olmaq məhv olmağa bərabərdir.      Dərslərə də başım ağrımasın, qayıb yığılıb qalmasın deyə gedirdim. Arxa oturacaq mənim sevimli yerimə çevrilmişdir. Sözün açığı uşaqların çoxunu heç bəyənmirdim. Sanki hər biri çox xoşbəxt, ya da xoşbəxt kimi görüntülər. Arada uşaqlar arasında gedən +18 söhbətlər mənim üçün o qədər də maraqlı deyildir. Kimisi hər hansı bir qızla tanışlığından, kimisi topazda qazandığı kupondan, kimisi isə geyindiyi brend maldan. Hər kəs özündən başqa nə iləsə — Mən varam — demək istəyirdi. Mənim üçün əsas maraqlı məsələ mənim gələcəyim idi. Mən xoşbəxt bir insan kimi ailəmə və cəmiyyətimə xeyirli bir fərd kimi yetişmək istəyirdim. Amma sözün doğrusu hələ bunu bacarmırdım. Bəlkə də atılan ilk addımlar həmişə belə uğursuz olur. Nə deyim, başımı itirmişdim.
Qarşıda növbəti bir yarış məni gözləyirdi. Bu yarışda da məşqçim məni qalib gələcəyimə inandırırdı. İlk məğlubiyyətdən sonra yenidən məğlub olmaq yaxınlarım arasında yenə də məni pis vəziyyətə salacaqdır. Bu yarışmada qalib gəlmək üçün demək olar  bütün işlərimi bir kənara qoyub əzmlə məşq etmək, ilk məğlubiyyətimdən sonra qələbə çalmaq demək olar ki, mənim həyatımı xilas edəcək bir qələbə olacaqdır. Hər bir çətinliyin asan tərəfi də vardır. Həyatı çətin olub, amma bunu öz xeyrinə dəyişən Stiven Kingdən, Çarlz Dikkensın həyat və yaradıcılıqlarından oxuduqdan sonra onları özümə motivator olaraq görürdüm.Yalnız cılız şəxs olduğum halda ən kiçik maneələrin keçilməz olduğunu hesab ede bilərdim. Mən bacarmalıydım və buna görə də çalışırdım.
Bir gün yenə yorğun-arğın məşqdən çıxıb evə gəldim. Bir az yemək yedikdən sonra özümü divanın üzərinə atdım. Televizoru açdım ki görüm nə verirlər. Televizor açılan kimi verilişin adını oxudum .“Həyatımı dəyişdirən iki kitab”. Daha da dikilib gözümü ekrana zillədim. Hansısa xarici yazarın həyatı haqqında danışırdılar. Sənədli filmdən bunu anladım ki, adı yadımda qalmasa da bu yazıçının bəxti həyatda heç gətirməmişdi. Tam mənim kimi. Baxarkən məlum oldu ki, onun həyatını dəyişən iki kitab olub, onu da həyat yoldaşı(qadın) evlənən zaman onu cehizlik olaraq gətirmişdi. Gətirməyə heç bir cehizi olmayan bu xanımın gətirdiyi bu iki kitab ərinin həyatını müsbətə doğru dəyişmişdi. Gözləyirdim ki nəhayət bu iki kitabın adını desinlər. Elə mən gözləməyimdə oldum. Zəhrimara qalmış işıqlar söndü. İnsan bunu əsəbləşməsin neynəsin? Mətbəxə keçib su içəcəkdim ki birdən işıqlar yandı. Mətbəxdən güllə kimi zala keçib ekranın qabağında əyləşdim. Aha...Kitabların adlarını deyirlər. Artur Dentanın “Sadə İnsanın Cənnətə yolu” və Luyis Beylinin “Düzlük Praktikası”. Bu kitabları o qədər təriflədilər ki, səhər dərsdən çıxandan sonra kitab mağazalarına baxmağı özümə öhdəlik bildim. Kitabsatanların heç birinin bele  yazıçıları və əsərlərini tanımdıqlarını dedilər. Özümdə şübhə yarandı. Bəlkə də yuxuda görmüşəm.Yox, olub keçənlər hamsı yadımdadır. Nə qədər axtardımsa bu kitabları tapa bilmədim. Yalnız xarici saytlarda qısa olsa da bu kitablar haqqında məlumat topladım.
Nəhayət yarışın zamanı gəlib çatdı ki, bu yarış mənim ilk beynəlxalq nailiyyət üçün şansım idi. Yarış Moskvada keçirilirdi; bu yarışımın birinci döyüşünü  ilk döyüşümdə məğlub olduğum idmançı ilə çıxacaqdım. Lənətə gəlmiş bu rus dığasının mənim ümidlərimi puç etməsinə icazə verə bilməzdim. Əlbbəttə onun üzərində qələbə çalmaq mənim üçün çox vacib idi. Allaha təvəkkül edərək döyüşə atıldım. Sanki ayaqlarım havada rəqs edər kimi rəqibə ardıcıl zərbələr endirirdim. Və nəticədə arzu etdiyim qələbəyə sahib oldum. Bu qələbə mənim nailiyyət yoluma işıq saldı. Daha sonra isə digər idmançılarla da qalib gələrək Avropa çempionu oldum. Boynuma qızıl medal salınanda gözlərim yaşardı. Mədənlərdə qızıl axtaranlar kimi qızılı çirkab palçığın altından çıxartdığı kimi mən də həyatın mənasını, çətinliklər ortaya çıxan kimi başa düşdüyümü həmin an anladım. Bu mənim üçün demək olar ki hər şey idi. Qələbədən sonra özümü çox güclü hesab edirdim. Həyatda ilk dəfə idi ki, özümü nəyinsə öhdəsindən gələn bir insan olaraq görürdüm. Mən bacardım. Bundan sonra mən yığma heyətin üzvinə çevrildim. Davamlı olaraq məşqlərimlə yanaşı dərslərimi də oxuyurdum. Daha sonra Dünya çempionatına hazırlaşdım və bunun da öhdəsindən gəldim. Müntəzəm məşqlərdən sonra əzmlə çalışmağımın nəticəsi olaraq Dünya çempionu oldum!!! Ailəm, yaxınlarım, dostlarım mənimlə fəxr edirdi. Yerimdə sakit şəkildə uzanıb qaldığım o günlə bugünümü müqayisə edəndə çox fərqin olduğunu, yaşam keyfiyyətinin dəyişdiyinin fərqinə vardım.
Sonda anladım ki, dünya milyonlarla insanın iştirak etdiyi bir yarışdır, gərək bu yarışdan  kənarda qalmayasan. İnamla ve inadkarlıqla dayanmadan mübarizə apararaq həyatının ən yüksək mükafatını əldə edəsən. Mənim bu əngəlim olmasaydı, mən bu  nailiyyətləri əldə etməzdim. Sıradan biri olardım. Olub-bitənləri saf-çürük edərək nəticə çıxardım ki, istənilən uğursuzluq bizləri inanılmaz uğura yaxınlaşdıran möhtəşəm planın bir hissəsidir.
loading...
 

Mən sənə iki portağal verim


Bir gün 9 yaşlı Volteri bir keşişə təqdim etdilər.

Keşiş Volterə:

— Sən mənə Allahın harda olduğunu de, mən sənə bir portağal verim! – dedi.

Volterin cavabı isə belə idi:

— Sən isə mənə Allahın harada olmadığını de, mənə sənə iki portağal verim…
loading...
 

İki qum dənəsinin hekayəsi

Günün birində səhrada iki qum dənəsi qarşılaşmış və bir-birlərini çox sevmişlər. Uzun bir müddət çox yaxın olmuşlar. Bir-birlərini yanlarında, canlarında olaraq sevməyi öyrənmişlər. Və bir gün külək əsir, qum dənələrindən birini yerində saxlayıb, digərini bir az uzağa atır. Çox uzaq deyillərmiş, amma yenə də bir-birilərini görə bilmirlərmiş. Sevgiləri isə heç azalmamış, yenədə bir-birilərini sevməyə davam etmişlər. Bir-birlərinə çatdıra bildikləri səsləriylə, xəbərləriylə yaşayırlarmış və artıq görmədən səsləri ilə sevməyi öyrənmişlər.

Bir gün biri digərinə «sevgimizin sonsuz olması üçün eyni anda bir arzu arzulayaq» demiş. İkisi də eyni anda bir arzu arzulamış və tam o anda fırtına başlamış. Bu qovuşmamız sevgimizin sonsuza qədər davam etməsi ola bilər deyə ikisi də özlərini fırtınaya atmışlar. Gözlərini bağlayıb fırtına dayandığında sevgilərinin yanında olmasını arzulamışlar. Fırtına o qədər qüvvətliymiş ki, o günə qədər illərcə yerlərindən tərpənməyən qumlar belə başqa yerlərə sovrulmuşlar.

Fırtına günlərlə davam etmiş, qum dənələri də dayanmadan sovrulumuşlar. İkisində də bir səbirsizlik baş qaldırmış. Fırtına dayanmamış əksinə artırmış. Fırtına dayanmaq bilmədikcə onlar da səbrlə sevməyi öyrənmişlər. Günlər keçmiş sonunda fırtına dayanmış gözlərini açdıqlarında ikisi də özlərini başqa aləmdə tapmışlar. Bu fırtınanın onları birləşdirəcəyinə o qədər inanmışlar ki bir-birlərini yanlarında tapa bilməyincə ürəklərində dərin bir kədər hiss etmişlər və kədərlə sevməyi öyrənmişlər. Özlərinə bir az gəldiklərində ikisi də bu fırtınayla başqa-başqa yerlərə sovrulduqlarını anlamışlar. Bir an ölmək istəmişlər, amma sonra bir-birlərini heç görmədən, məsafələrə, maneələrə baxmayaraq sevməyi öyrənmişlər.
Ardı →
loading...
 

Balaca Silvianın həyat hekayəsi

Tanzaniyanın ucqar kəndlərindən birində yaşayan səkkiz yaşındakı Silvia yaxşı bir təhsil almağa qərarlıdır. Ancaq onun bu arzusu hər bir dərs günü tək başına uzun və təhlükəli, bir saat yarımlıq bir yolu piyada getməsi  anlamına gəlir. Yoxsul ailəsinin Silviaya ayaqqabı, ya da məktəb forması almağa gücü çatmır. Amma Silvia yenə də şanslı uşaqlardandır.  Çünki, Afrikada məktəb yaşına çatmış yarısı qız 29 milyon uşaq hələ də  məktəbə gedə bilmir.

Silvia daha çox kiçik olarkən atası vəfat edincə  anası yenidən evlənmişdir. Hal-hazırda Silvia ailəsi ilə   Darüssəlam şəhərindən  təxminən 300 kilometr uzaqda, əkin ərazilərinin ortasında, ən yaxın yola yarım saat məsafədə bir evdə yaşayır. Birləşmiş Millətlər Təşkilatının məlumatlarına görə, 1999-2008 illər arasında Afrikadakı qız uşaqlarının məktəbə getmə faizi  54-dən 74-ə yüksəlmişdir.  Ancaq hələ də  16 milyon qız uşağı məktəb təhsili ala bilmir. Yeri gəlmişkən Tanzaniyada pulsuz təhsil sisteminə 2001-ci ildə keçilib

Ögey atası Silvianın orta məktəbə getməsini maddi bir yük olaraq görür, amma Silvia bunun həm özünə, həm ailəsinə faydalı olacağını düşünür. «Müəllimlərimiz qarşı hiss etdiyim hörmət üzündən mən də müəllim olmaq istəyirəm. Bu yolla məni gözləyən həyatdan daha yaxşı bir həyata sahib ola bilərəm» deyə Silvia vurğulayır.


Ardı →
loading...
 

Üç Sual - Sokrat

Deyirlər ki, bir gün bir nəfər məşhur filosof Sokratın yanına gəlib deyir: “Sənin dost saydığın filankəsin haqqında bəzi şeylər eşitmişəm. İstəyirəm bunları sənə xəbər verim ki, dostunu yaxşı tanıyasan”.

Sokrat onun xahişinə münasibət bildirməzdən qabaq deyir: “Tələsmə, eşitdiklərini mənə danışmağa vaxtın olacaq. Amma istəyirəm bundan əvvəl sənə üç sual verib cavabını öyrənim. Əgər məsləhət olsa, dostum haqqında bildiklərini mənə deyərsən”.
Davamı →
loading...