Рейтинг
+259.13

Düşündürücü hekayələr

168 üzv, 502 topik

Təbriz Əli-Nəyin bahasına olursa olsun

Müəllif: Təbriz Əli
Bu hekayə, həyatda baş verən hadisələrdən götürülərək qələmə alınıb. Fiziki cəhətdən əngələ sahib olan insanlara əsl örnək olabiləcək bir hekayədir.
 
Nəyin bahasına olursa olsun
Gecəni bütün günü yerimdə oyaq şəkildə meyit kimi uzanmışdım. 18 yaşıma çatana qədər bilirsiz necə yaşamışam? Hislərimi cilovlayaraq. Həyatın mənim üçün bundan sonra önəmli olmadığını hiss edirdim. Amma nədənsə kiçicik ümidlər məni  həyata bağlayırdı. Kimə lazımam ki, bu həyatda! Sağlam insanlara yer vermirlər, qaldi ki, mənim kimi şikəst birisinə. Əvvəllər elə zənn edirdim ki, universitetə girmək bütün həyatımı dəyişəcək, amma bu, zəhirmara qalmış universitet də mənə xoş gəlmirdi. Sevinə-sevinə universitetə getdiyim gün yalnız sentyabrın 15-i olmuşdu. Sözün açığı cəmiyyətdən uzaq qalaraq, tək yaşamağı üstün bilirdim. Qolumun birinin olmamağı məni pis vəziyyətə salmışdı. Evdən çıxıb hər hansı bir yerə getdiyim zaman; metroda, avtobusda, parkda, bulvarda bir sözlə hər yərdə hər kəsin mənə baxaraq acıması məndə narahatcılıq yaratmışdı… Yenə acığım gələn xüsusiyyətlərdən biri olan oğrun-oğrun baxışlar, yazığı gəlir kimi mənə yer vermələri… Bəzən bir neçə dəqiqə güzgü qarşısında dayanıb sadəcə özümə baxırdım. Allah həqiqətən də məni gözəl yaratmışdı. Bircə sağ qolum. Sağ qolum yox idi. Metroda, avtobusda hər hansı bir qıza baxanda özümü  narahat hiss edirdim. Fikirləşirdim ki, qolumun protez oldugunu bilib yəqin mənə baxıb acıyırlar. Daha çox özümə qapanıb bəzən tək qalaraq heç kimin olmadığı bir yerdə şokoladlı siqaretdən bir dənə çəkib, bütün əsəblərimə sakitlik gətirirdim.                                                                                                                       
            Beləcə, səmimi şəkildə desəm həyat mənim üçün mənasız keçirdi. İmtahanlar da yaxınlaşırdı. Heç bilmirdim neyniyəm? Hər müəllim gəlib özünü tərifləyib, universitet vaxtı nə qədər əziyyət çəkməyindən danışırdı. Axı bunun bizə nə dəxli var idi? Bunu başa düşə bilmirdim. Axırda da öz qiymətini deyirdi. Sanki elə bil fahişədir. Əslində mən, müəllim olan bir insanı bütün pis xüsiyyətlərə zidd olan bir varlıq kimi təsəvvür edirdim. Bu kağız parçası nə qədər önəmlidir ki, hətda müəllimi belə dəyişib?- Bəli önəmlidir. Bu kağız parçasına görə müvəqqəti olaraq işləmək üçün getmədiyim yer qalmamışdı.Hamsı qoluma baxıb acıyaraq deyirdi ki — Bala, bu ölkədə sağlam bir insana iş yoxdur, qaldı ki şikəstə.
Günlərin bir günü yuxudan durub, əl-üzümü yuyub, bir şey yedikdən sonra protezimi taxıb universitetə yollandım. Bu gün, bəlkə mənim günüm idi. Bir gün deyə heç vaxt ümidsiz olma. Bəzən insanın həyatın bir gün də dəyişə bilər. Bəli necə deyərlər bir gün bəs edir ki, insanın həyatını dəyişər. Elmlər Akademiyası metrosunda vaqondan təzəcə düşmüşdüm ki, cavan bir gəncin çiynimə dəyməsi ilə geriyə döndüm. Onsuz da necə gündür əsəbi idim, çevrilib ciddi şəkildə reaksiya vermək istəyirdim ki, oğlan məndən üzr istəyib, bir az da yaxına gəldi.
— üzr istəyirəm, bilmədən oldu.
— eybi yox — dedim
— fikir verdim ki, onun da bir qolu yoxdur. Üstəlik mənim kimi protez taxmışdır. Çiynində bir idman çantası var idi ki, bundan əlavə idmanla məşğul olduğu da zahirindən hiss olunurdu.
— mənim də bir qolum yoxdur. Bəlkə də Allahın bir lütfüdür ki, biz rastlaşdıq .- oğlan mənə dedi.
Nə deyəcəyimi bilmirdim. -Dediyinizdən heç nə başa düşmədim!?-deyə cavab verdim.
-Mən isə sizi daha yaxşı başa düşürəm. Çünki mən də sizin kimi bir idim.
-Daha sonra bəs nə oldu?
-İdman həyatımı dəyişdi. Əgər sənin hər hansı bir məşğuliyyətin yoxdursa,  idmanla məşğul ola bilərsən.
-Hansı idmanla məşğul olursuz?
-Mən taekvando üzrə əlillər yığma komandasındayam. Sizi komandamızıda  görmək istərdim. — xüsusü mimika ilə mənə təklif etdi.
Duruxub qalmışdım. İdman hara, mən  hara? Heç ağlımdan belə keçirtməzdim ki, mənə nə zamansa belə bir təklif edən ola. Eləcə baxırdım. — deyəsən bir az fikirləşməli olacam. — dedim.
-mən sizə həm öz, həm də məşqçimizin nömrəsini verim, istəsəniz əlaqə saxlayarsınız. Həqiqətən də məncə bundan yararlansaz, pis olmaz. — dedi.
Məşqçinin nömrəsinin yazıldığı vərəqi oğlandan alıb, təşəkkür edərək ondan ayrıldım. Həmin gün dərsə belə getmədim. Universitetin yaxınlığında yerləşən bir parkda oturub özüm özümlə danışmağa başladım. Mən kiminləsə toqquşurum. O şəxsin özüm kimi fiziki cəhətdən əngəlli olduğunu görürəm.Daha sonra o mənə idmanla məşğul olmağı təklif edir. Burda nəsə var. Görəsən mən idmanla məşğul ola bilərəm? Mən bacara bilərəm mi? Niyə də ki bacarmayım, o oğlan da mənim kimi qolunun biri yox idi. Bunu gərək evdə oturub valideynlərimlə məsləhətləşməliydim. Metroya minib evə yollandım. Metrodan çıxıncaya qədər bir əlimde gənc oğlanın verdiyi nömrələr olan kağız və hey qatar boyu yerə zillənən gözlər....
Evə çatıb baş verən hadisəni valideynlərimə danışdım. Əvvəlcə bir söz deməsələr də onların baxışlarında narazıçılıq görürdüm. Mən nədənsə özümə inam yaranmışdı ki, mən onlara özümü inandıra biləcəm. Atam qərara aldı ki, oranın məşqçisi ilə danışıb hər bir məsələni aydın öyrənsin. Beləcə o məşqçi ilə zəngləşib hər məsələni öyrəndi.
Uzun sözün qısası valideynlərimin razılığı olduqdan sonra mən məşqlərə başladım. Dayanmadan həftə içi məşqlər getsəm də digər yandan  universitet dərsləri məni boğaza yığmışdı. Nəyin bahasına olursa olsun mən özümü bu idmanda göstərməliydim. O qədər yorğun olurdum ki, evə gəlib yemək yeyib ancaq yatmaq haqqında düşünürdüm.  Beləcə ilk döyüş vaxtım açıqlanana qədər çox əziyyət çəkdim. İlk döyüşümü Dagıstanda keçirtdim. Bu döyüşdə uduzmağım demək olar ki, qolumun olmamağından sonra mənə ikinci böyük zərbə idi. Artıq heç nəyin öhdəsindən gələ bilməyən, yarıtmaz biri kimi özümü hiss eləməyə başlamışdım. Bu çox qəddar duyğulardır. Lazımsız və  yarıtmaz biri olmaq məhv olmağa bərabərdir.      Dərslərə də başım ağrımasın, qayıb yığılıb qalmasın deyə gedirdim. Arxa oturacaq mənim sevimli yerimə çevrilmişdir. Sözün açığı uşaqların çoxunu heç bəyənmirdim. Sanki hər biri çox xoşbəxt, ya da xoşbəxt kimi görüntülər. Arada uşaqlar arasında gedən +18 söhbətlər mənim üçün o qədər də maraqlı deyildir. Kimisi hər hansı bir qızla tanışlığından, kimisi topazda qazandığı kupondan, kimisi isə geyindiyi brend maldan. Hər kəs özündən başqa nə iləsə — Mən varam — demək istəyirdi. Mənim üçün əsas maraqlı məsələ mənim gələcəyim idi. Mən xoşbəxt bir insan kimi ailəmə və cəmiyyətimə xeyirli bir fərd kimi yetişmək istəyirdim. Amma sözün doğrusu hələ bunu bacarmırdım. Bəlkə də atılan ilk addımlar həmişə belə uğursuz olur. Nə deyim, başımı itirmişdim.
Qarşıda növbəti bir yarış məni gözləyirdi. Bu yarışda da məşqçim məni qalib gələcəyimə inandırırdı. İlk məğlubiyyətdən sonra yenidən məğlub olmaq yaxınlarım arasında yenə də məni pis vəziyyətə salacaqdır. Bu yarışmada qalib gəlmək üçün demək olar  bütün işlərimi bir kənara qoyub əzmlə məşq etmək, ilk məğlubiyyətimdən sonra qələbə çalmaq demək olar ki, mənim həyatımı xilas edəcək bir qələbə olacaqdır. Hər bir çətinliyin asan tərəfi də vardır. Həyatı çətin olub, amma bunu öz xeyrinə dəyişən Stiven Kingdən, Çarlz Dikkensın həyat və yaradıcılıqlarından oxuduqdan sonra onları özümə motivator olaraq görürdüm.Yalnız cılız şəxs olduğum halda ən kiçik maneələrin keçilməz olduğunu hesab ede bilərdim. Mən bacarmalıydım və buna görə də çalışırdım.
Bir gün yenə yorğun-arğın məşqdən çıxıb evə gəldim. Bir az yemək yedikdən sonra özümü divanın üzərinə atdım. Televizoru açdım ki görüm nə verirlər. Televizor açılan kimi verilişin adını oxudum .“Həyatımı dəyişdirən iki kitab”. Daha da dikilib gözümü ekrana zillədim. Hansısa xarici yazarın həyatı haqqında danışırdılar. Sənədli filmdən bunu anladım ki, adı yadımda qalmasa da bu yazıçının bəxti həyatda heç gətirməmişdi. Tam mənim kimi. Baxarkən məlum oldu ki, onun həyatını dəyişən iki kitab olub, onu da həyat yoldaşı(qadın) evlənən zaman onu cehizlik olaraq gətirmişdi. Gətirməyə heç bir cehizi olmayan bu xanımın gətirdiyi bu iki kitab ərinin həyatını müsbətə doğru dəyişmişdi. Gözləyirdim ki nəhayət bu iki kitabın adını desinlər. Elə mən gözləməyimdə oldum. Zəhrimara qalmış işıqlar söndü. İnsan bunu əsəbləşməsin neynəsin? Mətbəxə keçib su içəcəkdim ki birdən işıqlar yandı. Mətbəxdən güllə kimi zala keçib ekranın qabağında əyləşdim. Aha...Kitabların adlarını deyirlər. Artur Dentanın “Sadə İnsanın Cənnətə yolu” və Luyis Beylinin “Düzlük Praktikası”. Bu kitabları o qədər təriflədilər ki, səhər dərsdən çıxandan sonra kitab mağazalarına baxmağı özümə öhdəlik bildim. Kitabsatanların heç birinin bele  yazıçıları və əsərlərini tanımdıqlarını dedilər. Özümdə şübhə yarandı. Bəlkə də yuxuda görmüşəm.Yox, olub keçənlər hamsı yadımdadır. Nə qədər axtardımsa bu kitabları tapa bilmədim. Yalnız xarici saytlarda qısa olsa da bu kitablar haqqında məlumat topladım.
Nəhayət yarışın zamanı gəlib çatdı ki, bu yarış mənim ilk beynəlxalq nailiyyət üçün şansım idi. Yarış Moskvada keçirilirdi; bu yarışımın birinci döyüşünü  ilk döyüşümdə məğlub olduğum idmançı ilə çıxacaqdım. Lənətə gəlmiş bu rus dığasının mənim ümidlərimi puç etməsinə icazə verə bilməzdim. Əlbbəttə onun üzərində qələbə çalmaq mənim üçün çox vacib idi. Allaha təvəkkül edərək döyüşə atıldım. Sanki ayaqlarım havada rəqs edər kimi rəqibə ardıcıl zərbələr endirirdim. Və nəticədə arzu etdiyim qələbəyə sahib oldum. Bu qələbə mənim nailiyyət yoluma işıq saldı. Daha sonra isə digər idmançılarla da qalib gələrək Avropa çempionu oldum. Boynuma qızıl medal salınanda gözlərim yaşardı. Mədənlərdə qızıl axtaranlar kimi qızılı çirkab palçığın altından çıxartdığı kimi mən də həyatın mənasını, çətinliklər ortaya çıxan kimi başa düşdüyümü həmin an anladım. Bu mənim üçün demək olar ki hər şey idi. Qələbədən sonra özümü çox güclü hesab edirdim. Həyatda ilk dəfə idi ki, özümü nəyinsə öhdəsindən gələn bir insan olaraq görürdüm. Mən bacardım. Bundan sonra mən yığma heyətin üzvinə çevrildim. Davamlı olaraq məşqlərimlə yanaşı dərslərimi də oxuyurdum. Daha sonra Dünya çempionatına hazırlaşdım və bunun da öhdəsindən gəldim. Müntəzəm məşqlərdən sonra əzmlə çalışmağımın nəticəsi olaraq Dünya çempionu oldum!!! Ailəm, yaxınlarım, dostlarım mənimlə fəxr edirdi. Yerimdə sakit şəkildə uzanıb qaldığım o günlə bugünümü müqayisə edəndə çox fərqin olduğunu, yaşam keyfiyyətinin dəyişdiyinin fərqinə vardım.
Sonda anladım ki, dünya milyonlarla insanın iştirak etdiyi bir yarışdır, gərək bu yarışdan  kənarda qalmayasan. İnamla ve inadkarlıqla dayanmadan mübarizə apararaq həyatının ən yüksək mükafatını əldə edəsən. Mənim bu əngəlim olmasaydı, mən bu  nailiyyətləri əldə etməzdim. Sıradan biri olardım. Olub-bitənləri saf-çürük edərək nəticə çıxardım ki, istənilən uğursuzluq bizləri inanılmaz uğura yaxınlaşdıran möhtəşəm planın bir hissəsidir.

Mən sənə iki portağal verim


Bir gün 9 yaşlı Volteri bir keşişə təqdim etdilər.

Keşiş Volterə:

— Sən mənə Allahın harda olduğunu de, mən sənə bir portağal verim! – dedi.

Volterin cavabı isə belə idi:

— Sən isə mənə Allahın harada olmadığını de, mənə sənə iki portağal verim…

İki qum dənəsinin hekayəsi

Günün birində səhrada iki qum dənəsi qarşılaşmış və bir-birlərini çox sevmişlər. Uzun bir müddət çox yaxın olmuşlar. Bir-birlərini yanlarında, canlarında olaraq sevməyi öyrənmişlər. Və bir gün külək əsir, qum dənələrindən birini yerində saxlayıb, digərini bir az uzağa atır. Çox uzaq deyillərmiş, amma yenə də bir-birilərini görə bilmirlərmiş. Sevgiləri isə heç azalmamış, yenədə bir-birilərini sevməyə davam etmişlər. Bir-birlərinə çatdıra bildikləri səsləriylə, xəbərləriylə yaşayırlarmış və artıq görmədən səsləri ilə sevməyi öyrənmişlər.

Bir gün biri digərinə «sevgimizin sonsuz olması üçün eyni anda bir arzu arzulayaq» demiş. İkisi də eyni anda bir arzu arzulamış və tam o anda fırtına başlamış. Bu qovuşmamız sevgimizin sonsuza qədər davam etməsi ola bilər deyə ikisi də özlərini fırtınaya atmışlar. Gözlərini bağlayıb fırtına dayandığında sevgilərinin yanında olmasını arzulamışlar. Fırtına o qədər qüvvətliymiş ki, o günə qədər illərcə yerlərindən tərpənməyən qumlar belə başqa yerlərə sovrulmuşlar.

Fırtına günlərlə davam etmiş, qum dənələri də dayanmadan sovrulumuşlar. İkisində də bir səbirsizlik baş qaldırmış. Fırtına dayanmamış əksinə artırmış. Fırtına dayanmaq bilmədikcə onlar da səbrlə sevməyi öyrənmişlər. Günlər keçmiş sonunda fırtına dayanmış gözlərini açdıqlarında ikisi də özlərini başqa aləmdə tapmışlar. Bu fırtınanın onları birləşdirəcəyinə o qədər inanmışlar ki bir-birlərini yanlarında tapa bilməyincə ürəklərində dərin bir kədər hiss etmişlər və kədərlə sevməyi öyrənmişlər. Özlərinə bir az gəldiklərində ikisi də bu fırtınayla başqa-başqa yerlərə sovrulduqlarını anlamışlar. Bir an ölmək istəmişlər, amma sonra bir-birlərini heç görmədən, məsafələrə, maneələrə baxmayaraq sevməyi öyrənmişlər.
Ardı →

Balaca Silvianın həyat hekayəsi

Tanzaniyanın ucqar kəndlərindən birində yaşayan səkkiz yaşındakı Silvia yaxşı bir təhsil almağa qərarlıdır. Ancaq onun bu arzusu hər bir dərs günü tək başına uzun və təhlükəli, bir saat yarımlıq bir yolu piyada getməsi  anlamına gəlir. Yoxsul ailəsinin Silviaya ayaqqabı, ya da məktəb forması almağa gücü çatmır. Amma Silvia yenə də şanslı uşaqlardandır.  Çünki, Afrikada məktəb yaşına çatmış yarısı qız 29 milyon uşaq hələ də  məktəbə gedə bilmir.

Silvia daha çox kiçik olarkən atası vəfat edincə  anası yenidən evlənmişdir. Hal-hazırda Silvia ailəsi ilə   Darüssəlam şəhərindən  təxminən 300 kilometr uzaqda, əkin ərazilərinin ortasında, ən yaxın yola yarım saat məsafədə bir evdə yaşayır. Birləşmiş Millətlər Təşkilatının məlumatlarına görə, 1999-2008 illər arasında Afrikadakı qız uşaqlarının məktəbə getmə faizi  54-dən 74-ə yüksəlmişdir.  Ancaq hələ də  16 milyon qız uşağı məktəb təhsili ala bilmir. Yeri gəlmişkən Tanzaniyada pulsuz təhsil sisteminə 2001-ci ildə keçilib

Ögey atası Silvianın orta məktəbə getməsini maddi bir yük olaraq görür, amma Silvia bunun həm özünə, həm ailəsinə faydalı olacağını düşünür. «Müəllimlərimiz qarşı hiss etdiyim hörmət üzündən mən də müəllim olmaq istəyirəm. Bu yolla məni gözləyən həyatdan daha yaxşı bir həyata sahib ola bilərəm» deyə Silvia vurğulayır.


Ardı →

Üç Sual - Sokrat

Deyirlər ki, bir gün bir nəfər məşhur filosof Sokratın yanına gəlib deyir: “Sənin dost saydığın filankəsin haqqında bəzi şeylər eşitmişəm. İstəyirəm bunları sənə xəbər verim ki, dostunu yaxşı tanıyasan”.

Sokrat onun xahişinə münasibət bildirməzdən qabaq deyir: “Tələsmə, eşitdiklərini mənə danışmağa vaxtın olacaq. Amma istəyirəm bundan əvvəl sənə üç sual verib cavabını öyrənim. Əgər məsləhət olsa, dostum haqqında bildiklərini mənə deyərsən”.
Davamı →

Ən ideal insan

Psixatriya xəstəxanasında iki nəfər bir-biri ilə söhbət edirdi. Biri o birisindən soruşdu: “Nə üçün buradasınız?”

Həmin adam üzünü sual soruşana tərəf tutub cavab verdi:”Hər kəsin məndən olmaq istədiyi insan ola bilmədiyim üçün.” “Anlamadım, nə demək istəyirsən?”

“Atam mənimlə fəxr etmək üçün çox yaxşı şagird olmağımı istəyirdi, amma mən yaxşı qiymətlər almadığım üçün mənim kimi övladı olduğu üçün utanırdı. Mənim orta səviyyəli bir şagird olmağımı qəbul etmədiyi üçün məni tənbəllikdə ittiham edirdi. Çünki, “onun övladı” çox insan kimi “adi” ola bilməzdi. Bir gün məni ova apardı. Oğlunun əsl kişi olduğunu sübut etmək üçün məndən bir ceyranı tüfənglə vurmağımı istədi.”

Özü də yaxşı ovçu olan digəri ondan soruşdu: “Neçə xal aldın?” “Heç nə… Ağlamağa başladım və atam məni bir də heç vaxt ova aparmadı. Atam mənim onun kimi vəkil olmağımı istəyirdi. Babam isə özü kimi dülgər. Amma anam dayım kimi bank işçisi olmağımı istəyirdi. Nənəm isə din xadimi olmağımı istəyirdi.

Məhəlləmizin mollası mələk kimi qüsursuz olmağımı, dostlarım isə film aktyorlarına oxşamağımı istəyirdi.” Deyə davam etdi: ”Nişanlım hər şey olmağımı istəyirdi. Atası isə qızının gözündə qiymətdən düşməsin deyə mənim “heç nə” olmağımı arzulayırdı. Televiziya proqramları içkidən istifadə etməyim, avtomobillərə və siqaretə aludə olmağım üçün məni həvəsləndirir, “xəbərlər” isə belə şeylərdən uzaq olmağımı istəyirdi.”
Ardı →

Əziz qızım

Əziz qızım! Gün gələcək, mən qocalacağam – o zaman səbr et və məni anlamağa çalış. Əgər yemək yeyərkən üzərimə tökərəmsə və ya sənin köməyin olmadan əynimi geyinə bilmərəmsə, səbrli ol. 

Sənə bütün bunları öyrədərkən necə səbirli davrandığımı xatırla. Əgər səninlə danışarkən eyni şeyi dəfələrlə təkrarlasam – sözümü kəsmə, sonacan dinlə. Kiçikkən yuxulamağın üçün eyni nağılı dəfələrlə oxuduğumu xatırla. Görsən ki, yeni texnologiyanı anlamaqda çətinlik çəkirəm, mənə gülmə. Mən min bir çətinliklə sənə bundan da asan şeyləri öyrətmişəm; yeməyi necə yeyərlər, daha gözəl necə geyinə bilərsən, həyatın çətinlikləri ilə necə mübarizə aparmaq lazımdır...

Əgər birdən iştaham küsərsə, məni yeməyə məcbur etmə, mən özüm nə zaman yeməli olduğumu bilirəm. Əgər ayaqlarım məni gəzdirməyə çətinlik çəkərsə, mənə əlini ver, necə ki, sən ilk addımlarını atarkən mən verərdim...

Əgər nə zamansa nəyisə unudaramsa və ya nitq qabiliyyətimi itirərəmsə — mənə xatırlamağım üçün zaman ver. Əgər yenə də alınmasa, narahat olma. Axı əsas olan mənim ne dediyim deyil, əsas olan mənim səninlə olmağım, səninlə danışmağım və sənin də mənə qulaq asmağındır...

Mənim qocalığımı görüb kədərlənmə, əsəbiləşmə, özünü çarəsiz görmə. Sən o zamanlar mənim yanımda olub mənə kömək etməli, məni anlamağa çalışmalısan, necə ki, sən həyata ilk addımlarını atanda mən sənə bunları edirdim...

Yardım et irəli gedim, yardım et öz yolumu sevərək və səbirlə bitirim. Buna qarşılıq səni, heç sönməyən, ölümsüz sevgim və təbəssümümlə mükafatlandıracağam. Qızım, səni sevirəm...

Avraam Linkolundan oğlunun müəlliminə məktub

Amerika Birləşmiş Ştatlarının 16-cı prezidenti Avraam Linkolun oğlunu ilk dəfə məktəbə göndərən zaman müəlliminə məktubla bu cür müraciət etmişdir.

Hörmətli müəllim. Oğlumum sizə əmanət edəcəyimə görə bu məktubu sizə yazmağı vacib bildim. Ona öyrədin ki, hamı dürüst və ədalətli deyil. Ona öyrədin ki, qazanılan bir dollar tapılan beş dollardan daha dəyərlidir. İtirməyi, həm də qazanmaqdan həzz almağı öyrədin ona. Onu qısqanclıqdan uzağa yönəldin. Ona səssiz gülüşün sirlərini öyrədin. Əgər bacara bilsəniz, ona kitabların möcüzəli bir nemət olduğunu öyrədin. Ona səssizlikdə göydəki quşların, günəşdəki arıların, çəmənlikdəki güllərin daxili sehrinə enməyi öyrədin. Öyrənsin ki, məktəbdə səhv etmək hiylə gəlməkdən daha şərəflidir. Hamı onun səhv olduğunu desə də, öz fikirlərinə inanmağı, nəzakətli insanlara qarşı nəzakətli, kobudlara qarşı kobud olmağı öyrədin. Hamı bir-birinə yapışıb gedəndə kütləyə qoşulmayıb öz yolu ilə getmə gücü verin oğluma.


Ardı →

Fransız nağılı

Biri var idi, biri yox idi bir balaca milçək var idi. O, böyük alma ağacının dibində, kiflənmiş almanın içində öz ailəsi ilə birlikdə yaşayırdı. Balaca milçək heç vaxt yuvasından uzağa çıxmamışdı.  Çünki o, ailəsinin yanında xoşbəxt idi. Demək olar ki, bu alma ağacının yanından heç vaxt kimsə keçməmişdi. Amma ola bilsin, nə vaxtsa başları işləməyə bərk qarışmış iki və ya üç qarışqa milçək ailəsini salamlamışdı.

Bir gözəl yay günündə, balaca milçək çürümüş almanın başında günəşin altında yayxanaraq mavi səmada buludların yavaş-yavaş hərəkət etməsinə baxırdı. Və birdən, şap! Şup! Balaca milçək nəsə eşitdiyinə inandı.

Şap! Şup! Bu çox gözəl bir kəpənək idi. Bütün ömrü boyu balaca milçək belə kəpənək görməmişdi. Kəpənəkdə bütün rənglər var idi, qanadları son dərəcə böyük və qızılı rəngdə idi. Üzərinə qırmızı, firuzəyi və bənövşəyi rəngdə nöqtələr səpələnmişdi. Hər qanadının ortasında parlaq yaşıl və qara rəngli çevrələr var idi. Balaca milçək gözlərinə inana bilmirdi. Gördüyü varlıq o qədər gözəl idi ki! O, heç vaxt fikirləşmirdi ki, qanadların da rəngi ola bilər. Elə bilirdi, uçan bütün canlıların qanadı onun öz qanadı kimi balaca, nazik və şəffafdır.


Ardı →

İsgəndərlə Çin hökmdarının görüşü

Böyük fateh İsgəndər Çin üzərinə qoşun çəkir. Qoşun ölkənin paytaxtının kənarında düşərgə salıb hücum əmri gözləməyə başlayır. Gecə şəhər tərəfdən bir nəfər yunanların düşərgəsinə gəlib deyir ki, mən Çin hökmdarından xəbər gətirmişəm, mütləq İsgəndərlə təklikdə görüşməliyəm. İsgəndər gələn elçi ilə çadırda tək qalanda elçi sifətindəki örtüyü açıb deyir: “Mən Çin imperatorunun özüyəm, səninlə danışıq aparmağa gəlmişəm. İstəyirəm mənim ölkəmə qoşun çəkməyinin səbəbini sənin özündən eşidim”.
İsgəndər heyrət içində soruşur: “Nədən mənimlə görüşə gəldin? Qorxmursan ki, səni tutub qətlə yetirərəm?” Çin hökmdarı gülümsəyib cavab verir: “Mən sənin çox ağıllı olduğunu eşitmişəm. Bilirəm ki, ağıllı hökmdar bu cür hərəkət etməz. Əvvəla, sən silahsız bir adamı öldürməzsən. Bizim aramızda şəxsi ədavət də yoxdur ki, onun intiqamını məndən alasan. Əgər hətta bunu etsən belə, sənə heç bir xeyri dəyməz. Çünki mənim canişinlərim, sərkərdələrim şəhərdədir. Onların hər biri öz vəzifəsini yaxşı bilir. Mən olmasam da, onlar ölkənin müdafiəsini təşkil edə bilərlər”.
İsgəndər çox müdrik bir rəqiblə qarşılaşdığını anlayır. Təklif edir ki, əgər ona üç illik xərac versələr, sülh bağlayıb müharibəsiz geri qayıtmağa hazırdır. Çin hökmdarı deyir ki, bu qədər pulu versək, özümüz kasıblığa və qıtlığa düçar olarıq. İsgəndər xəracın miqdarını iki illiyə endirir. Çin hökmdarı yenə azaltmağı xahiş edir. Bir illik xərac vermək təklifi ilə də razılaşmır. Nəhayət, altı aylıq xərac müqabilində hər iki hökmdar razılığa gəlirlər. Çin padşahı düşərgədən çıxıb öz şəhərinə qayıdır.
Ertəsi gün İsgəndər üçün xəbər göndərir ki, filan yerdə sənin şərəfinə ziyafət vermək istəyirəm, səni həmin ziyafətə dəvət edirəm. İsgəndər bir dəstə döyüşçü ilə həmin yerə gəlir. Çatanda görür ki, Çin hökmdarı nəhəng ordu ilə orada hazır durub. İsgəndər baxıb görür ki, düşmənin ordusu nəinki onun yanında olan, hətta düşərgədə qalan əsgərlərdən də qat-qat çoxdur. Düşünür ki, yəqin onun üçün pusqu qurublar. Üzünü Çin padşahına tutub qəzəblə deyir: “Mən sənə inanıb bura gəldim. Sən isə məni aldadıb pusquya saldın”.
Ardı →