Fikir vermisinizmi?

Fikir vermisinizmi… necə tez böyüdük?

Necə münasibətlər daha əvvəlki kimi olmamağa başladı, necə telefonlarımız yad adlarla dolmağa başladı, analar bayırda çox gəzəndə danlamamağa başladı. Bəs necə zarafatlaşırıq? Utanmayaraq...
 
Ölümün nə olduğunu  öyrəndik,  itirmək nədir, unutmaq, atmaq,  geridə qoymaq və qapını kilidləmək.

Ünsiyyət , artıx heç kəsdə "çətin şey deyil", artix bağlı dostluğlar etmiriy. Etiraf edilməli vaxtdir ki, ya  hər şey çox sadədir, ya da heç nəyi faciyə etmək lazım deyil. 

İndi gərək hərəkətlərinə cavab verəsən və qərar qəbul edəsən. Telefon zəngləri daha az gözləyirsən, tez -tez telefonu söndürürsən, insanlarda məyus olmaq adət halini alib.

İndi kiminsə artıq öz ailsi, uşaqlari var.

Günəşin işiqina artıq sevinmək daha çətinləşib.
Yağışa nifrət isə daha asandır, — axı o hər şeyi korlayır, ləkələyir.

Yay — bu isə  təkcə " məktəb olmayacax" deyil, doğma yurd-yuvalarına, dağlar, dənizdir.

O qədər maraqlı sözlər yaranıb: stress, pəhriz, məhəbbət, istifadə etmək, unutmaq... . amma onlar elə tez bezdirdilər.

Səmimiyyət hardasa itib. Fikir vermisinizmi...?.

 

4 şərh

pascal
Deyirlər ya, uşaq olarkən böyümək arzusunda olur insan. Amma mən uşaqkən belə heç böyümək istəmirdim.

Şirin-şirin yuxudaydıq,
Bir zalım oyatdı bizi.
Anaların qucağından
Bu dünyaya atdı bizi.

Düşdük yolların ağına,
Baxtımızın sorağına.
Qatdı bizi qabağına
Əlində oynatdı bizi.

Biz ki, yol nədi bilməzdik.
Biz ki, öl nədi bilməzdik.
Bilsək dünyaya gəlməzdik,
Analar aldatdı bizi.

Allah sənə ömür versin, Ramiz Rövşən. Ürəydən xəbər verib.

Someone

Bu şeri şərhə yazan əllərin var olsun Pascal.

pascal
Çox sağ olun, Someone. Şeir mövzuya uyğun olduğu üçün yazdım. Ayrıcatopik halında da Apollon qərdeşimiz yazıb. :)