Səyyahın 10 yaşı olanda anası təkid etmişdi ki, oğlu fiziki tərbiyə kursu keçsin. Kursda ondan tələb olunan təlimlərdən biri də bu idi ki, o körpüdən çaya tullanmalı idi. Kursun əvvəllərində o, qorxu iflicinə tutulmuşdu. Hər gün o milin üstündə sonuncu olaraq dayanardı və hər dəfəsində növbədə duran birincilərdən biri tullandıqca o əzab çəkirdi, çünki, öz növbəsi yaxınlaşırdı. Bir dəfə instruktor onun qorxduğunu anlayıb, onu, birinci olaraq tullanmağa məcbur etdi. Hər-halda o yenə də qorxmuş olsa da, bu elə tez baş verdi ki, qorxu cəsarətlə əvəz olundu.
Müəllim dedi: çox vaxt olur ki, biz öz zamanımızı ötürə bilərik. Amma, elə hallar olur ki, biz o zaman qollarımızı çırmalamalı və məsələni həll etməliyik. Belə olan halda da ləngiməkdən pis şey yoxdur.

Paulo Koyelyonun «Maktub» kitabından

Bir dəstə arını və milçəyi şüşə qaba salırlar. Şüşənin açıq, yəni ağız tərəfini qaranlığa, bağlı, yəni dib tərəfini isə işığa doğru yerləşdirirlər. Arıların hamısı işıq olan tərəfə uçurlar. Ancaq şüşənin dibi bağlı olduğu üçün qaça bilmirlər. Milçəklər isə qaranlıq olan tərəfə uçurlar və şüşənin ağzı açıq olduğu üçün qaça bilirlər. Təcrübə davam edir və nə qədər qəribə də olsa, heç bir arı ( hətta şüşənin ağzıaçıq olmasına baxmayaraq) qaranlıq tərəfə getmir. İlk baxışdan arıların ağılsız olduqlarını düşünmək olar. Ancaq daha dərindən düşündükdə çox əhəmiyyətsiz görünən bu hadisədə böyük bir hikmət olduğunu görmək olar…

Ardı