Gözləmə...

Şən kompaniya-3 oğlan və 3 qız Floridanın qızıl çimərliyinə istirahətə gedirdi. Onları mehriban günəş, isti qum, mavi su və gözəl səfa gözləyirdi. Onlar sevib sevilirdilər. Ətrafdakılara xoş gülüş bəxş edirdilər. İstəyirdilər ki, hamı onlar kimi xoşbəxt, sevincli olsun.
Avtobusda onlarla birlikdə bir gənc oğlan da gedirdi. O kədərli halda sanki nədənsə sıxılırdı. Qızlardan biri onun yanında əyləşdi. Bu gəncin adı Vinqo idi. Vinqo 4 il Nyu-york həbsxanasında olub, indi isə evinə qayıdır. Bu gənc qızı daha da təəccübləndirdi, bəs nə üçün o belə kədərlidir.
- Siz evlisiniz? - qız soruşdu.
Bu suala çox qəribə cavab gəldi
- Bilmirəm...
Qız təəcüblə soruşdu:
-  bilmirsiniz?
Vinqo dedi:
- Bilirsiniz mən həbsxanaya düşəndə həyat yoldaşıma məktub yazdım və bildirdim ki, uzun müddət olmayacam. Əgər ona məni gözləmək çətin olarsa, əgər uşaqlar nə vaxtsa məni soruşmğa başlayarlarsa və bu ona əziyyət verəcəksə... Ümumiyyətlə əgər o çətinliyə dözə bilməyəcəksə, qoy təmiz vicdanla məni unutsun. Mən bunu başa düşərəm. "Başqa insanla ailə qur.- deyə mən ona yazdım-hətta bu haqda mənə xəbər verməyə də bilərsən".
- İndi siz evə gedirsiniz və bilmirsiniz ki, sizi nə gözləyir?
- Bəli- həyəcanla Vinqo cavab verdi. - 1 həftə əvvəl mənə bildirdilər ki, yaxşı davranışıma görə məni vaxtından əvvəl azad edirlər. Mən bu haqda ona yazdım. Mənim şəhərimə yaxınlaşanda siz böyük palıd ağacı görəcəkiniz. Mən ona yazdım ki, əgər o məni hələ də gözləyirsə və mən hələ də ona lazımamsa qoy o ağacın bir budağına sarı yaylıq bağlasın. Onda mən avtobusdan düşüb evə qayıdacam. Yox əgər o məni bir daha görmək istəmirsə qoy onda heç nə etməsin, onda mən bir daha onunla qarşılaşmamağa çalışacam.
Artıq şəhərə çatmağa az qalırdı. Bütün sərnişinlər diqqətlə yola baxırdılar. Avtobusda həyəcan artırdı. Vinqo gözlərini yumdu. Artıq 10, daha sonra 5 km qalmışdı. Və birdən... Bütün sərnişinlər yerlərindən sıçrayıb qışqırmağa, oynamağa başladılar. Pəncərədən boylanan Vanqo təəccübdən donub qalmışdı. Ağac sanki günəş şüalarına qərq olunmuş kimi parıldayırdı, hər budaq sarı yaylığa bürünmüşdü. Onlar küləyin isti nəfəsi ilə sakitcə yırğalanır, sanki uzun müddətdən sonra öz doğma ocagına qayıdan qonağı qarşılayırdılar. Vanqo sevincindən göz yaşlarını saxlaya bilmədi.
O tələsik avtobusdan düşdü və qaçamağa başladı. Oz isti ocağına, gözəl gələcəyinə və bir daha ayrılmamaq, qopmamaq üzərə sevdiyi insana qaçırdı...

payız ağacı


Boris Qanaqo
Tərcümə: Rzayeva Nailə
Həmçinin bax:
Sevgi fədakarlığı tələb edir

8 şərh

ramzes

Təmiz sevgi ölmür, bizim də yüzminlərlə müharibədən ərini gözləyən sovet qadınlarımız olub, indi say nisbəti sözsüz ki, dəyişib, amma bəzi hadisələri mən başa düşə bilmirəm. o dövrlər gənclər bir-birini ən yaxşı halda toy günündən bir gün əıvvəl görüblər. İndi də belə bədbəxtliklər var, oğlan və qızın təməlinin qoyulmasından bir neçə ay keçməmiş, uşaq ana bətnindəykən «göbək kəsmə» məfhumu onu yaxalaya bilər. Bu keçmişdə də olub, amma onda sevmədiyi, xoşlamadığı kişiylə qadınlar dözərək yaşayıblar, müasir dövrdə bu özünü gəlinin telefon dostlarının olmasında, gəlintutanların peyda olmasında və s. tragikomik formalarda göstərir. İstisnalar var...

bloqçu

Belə  əhvalatlar oxuyanda adamın ürəyi açılır.


Heç başa düşə bilmirəm ki, necə sevirsən ki, onun hardasa var olduğunu, onun nəfəs aldığını bilə-bilə onu gözləməyib, çıxıb gedəsən?! Bu sevgidən deyil.

Dior
ehhh,görəsən indi belə sevgi qalıb
Tomris
Vanqo xoşbəxt adamdır.
rokfeller

Məqalənin rusca versiyasını qoyuram. Nailə xanım yazını çox yaxşı tərcümə edib:


Весёлая компания — трое парней и три девушки — ехали на золотые пляжи Флориды. Их ожидали ласковое солнце, тёплый песок, голубая вода и море удовольствий. Они любили и были любимы. Окружающим они дарили радостные улыбки. Им хотелось, чтобы все вокруг были счастливы.



Рядом с ними сидел довольно молодой человек. Каждый всплеск радости, каждый взрыв смеха болью отзывался на его мрачном лице. Он весь сжимался и ещё больше замыкался в себе.
Одна из девушек не выдержала и подсела к нему. Она узнала, что мрачного человека зовут Винго. Оказалось, что он четыре года просидел в нью-йоркской тюрьме и теперь едет домой. Это ещё больше удивило попутчицу. Почему же он такой унылый? 
— Вы женаты? — спросила она. 
На этот простой вопрос последовал странный ответ: 
— Не знаю.
Девушка растерянно спросила: 
— Вы этого не знаете? 

Винго рассказал:
— Когда я попал в тюрьму, я написал своей жене, что буду долго отсутствовать. Если ей станет трудно меня ждать, если дети начнут спрашивать обо мне и это причинит ей боль… В общем, если она не выдержит, пусть с чистой совестью забудет меня. Я смогу это понять «Найди себе другого мужа, — писал я ей. — Даже можешь мне об этом не сообщать». 
— Вы едите домой, не зная, что Вас ждёт? 
— Да, — с трудом скрывая волнение, ответил Винго. 

Взгляд девушки был полон сочувствия. Винго не мог не поделиться главным:
— Неделю назад, когда мне сообщили, что благодаря хорошему поведению меня отпустят досрочно, я написал ей снова. На въезде в мой родной город вы заметите у дороги большой дуб. Я написал, что если я ей нужен, то пусть она повесит на нём жёлтый платочек. Тогда я сойду с автобуса и вернусь домой. Но если она не хочет меня видеть, то пусть ничего не делает. Я проеду мимо. 

До города было совсем близко. Молодые люди заняли передние места и стали считать километры. Напряжение в автобусе нарастало. Винго в изнеможении закрыл глаза. Осталось десять, затем пять километров… И вдруг пассажиры вскочили со своих мест, стали кричать и танцевать от радости.
Посмотрев в окно, Винго окаменел: все ветки дуба были сплошь усеяны жёлтыми платочками. Трепеща от ветра, они приветствовали человека, вернувшегося в родной дом. 

araz1989
Maraqlıdır bəs nəyə görə Nailə xanım  Винго-nu Vanqo kimi tərcümə edib?  .))))
telebe
Elə bu yerdə Mikayıl Müşvüq yada düşür:


Yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz

o bağa köçəydiniz.


Biz də muradımizca fələkdən kam alaydıq,


Sizə qonşu olaydıq.


Yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim;


Qələmə söz verəydim.


Hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham;


Yazaydım səhər-axşam.


Arzuya bax, sevgilim, tellərindən incəmi?


Söylə ürəyincəmi?



Yenə o bağ olaydı, yenə sizə gələydik,


Danışaydıq, güləydik.


Ürkək baxışlarınla ruhumu dindirəydin,


Məni sevindirəydin.

.........

Yenə o bağ olaydı, yenə o qumlu sahil,


Sular ötəydi dil-dil.


Saçın kimi qıvrılan dalğalara dalaydım,


Dalıb ilham alaydım.


Əndamını həvəslə qucaqlarkən dalğalr,


Qəlbimdə qasırğalar,


Fırtınalar coşaydı, qısqanclıqlar doğaydı,


Mənim hirsim boğaydı;


cumub alaydım səni dalğaların əlindən,


Yapışaydım belindən,


Xəyalımız ürəydi sevda dənizlərində,


Ləpələr üzərində,





araz1989

Məncə daha çox Konstantin Simyonov yada düşür:


Жди меня



Жди меня, и я вернусь,

Только очень жди.

Жди, когда наводят грусть

Желтые дожди.

Жди, когда снега метут,

Жди, когда жара.

Жди, когда других не ждут,

Позабыв вчера.

Жди, когда из дальних мест

Писем не придет,

Жди, когда уж надоест

Всем, кто вместе ждет.

Жди меня, и я вернусь,

Не желай добра

Всем, кто знает наизусть,

Что забыть пора.

Пусть поверять сын и мать

В то, что нет меня,

Пусть друзья устанут ждать,

Сядут у огня,

Выпьют горькое вино.

На помин души…

Жди. И с ними заодно

Выпить не спиши.

Жди меня, и я вернусь,

Всем смертям назло.

Кто не ждал меня, тот пусть

Скажет: — Повезло,-

Не понять не ждавшим им,

Как среди огня

Ожиданием своим

Ты спасла меня.

Как я выжил будем знать

Только мы с тобой-

Просто ты умела ждать,

Как никто другой.