İnam və uğur

“Ümid insanın özünü tanımasıdır” – bu sözlər  ümidin çox  dəqiq və konkret tərifidir.  Çünki saatlarla müzakirə ediləcək mövzu dörd sözlə ifadə edilmişdir.
Özünü tanıyan insan  heç vaxt ümidsizliyə qapılmaz. Əgər ümidsizliyə düşübsə, deməli o özünü tanımır, daxilindəki gücə  bələd deyil. İnsan daxilindəki müsbət xarakterləri kəşf etdikcə özünü təkmilləşdirir, mənfi cəhətlərini aradan qaldırmaq üçün daha çox çalışmağa başlayır. Ömür boyu özü ilə birlikdə yaşayan, amma özünü tanımayan  insan isə hər bir uğursuz cəhddən sonra özünə olan inamını və ümidini itirir. Ümidini itirən insanın isə artıq itirəcək başqa bir şeyi qalmır.

Daxili inam
İnsanın özünə olan inamını daxili inam adlandırmaq olar. Daxili inam insanın öz gücünə inanmasıdır, başqa sözlə, özündə olan müsbət xüsusiyyətləri həyata keçirmək üçün inamlı olmasıdır.

Özünəhörmət
Özünəhörmət insanın müsbət və mənfi cəhətlərini qəbul etməsidir.  Yəni özünü olduğu kimi görməsi, həddini bilməsidir. Məşhur şəxsiyyətlərdən biri deyir ki, “xoşbəxt olmaq istəyirsənsə, öz sərhədini bil və qəbul et”.
Daxili inam fərdi və kollektiv surətdə çalışanlara müəyyən mənada kifayət etsə də, uğurlarımızı ard-arda sıralamaq və qəlbən rahat yaşamamız üçün özünəhörmət vacib şərtlərdən biridir.

Öyrəşdiyimiz ümidsizlik
Bəzi şəxslər gündəlik həyatda və ya işlərində baş vermiş hər hansı uğursuzluğa aid pessimist düşüncələrini digər fəaliyyətlərinə də “yoluxduraraq”, uğur qazana biləcəkləri bir yerdə passivləşir və depressiyaya düşürlər.
Canımıza hopmuş ümidsizlik xofundan qurtulmaq, gələcəkdə uğur qazanmaq üçün daim gərgin və səmərəli  işləmək lazımdır. Bu isə fərdin əzmi ilə bağlıdır. O, iradəsini yoxlamaq üçün  özünü məcbur etməlidir ki, əvvəlki uğursuzluqları yenidən yaşamasın, qarşıdakı problemləri müvəffəqiyyətlə həll etsin. Çünki o yalnız qətiyyəti ilə ümidsizlik bəlasından qurtula bilər.
Problemsiz bir həyat absurddur. İş olan yerdə mütləq problem vardır. Problemin olmadığı yerdə ya ümumiyyətlə iş görülmür, ya da problemlər ört-basdır edilir. Problemi həyatın gerçəkliyi kimi qəbul edən insan gözlənilməz hadisələrə qarşı da həmişə hazır olur və ümidsizliyə qapılmır.
Ümidsizlik, bədbinlik və ya pessimizm çox təhlükəli bir xəstəlik olub, insanın  məruz qala biləcəyi ən dəhşətli müsibət kimi qəbul edilməlidir.

Həyatı iztirabla keçən istiqlal şairi Mehmet Akif Ərsoy Türkiyənin çox çətin vəziyyətdə olduğu anda belə ümidsizliyə üsyan etmişdir:
Ümidsizlik elə bataqlıqdır ki, düşsən, boğularsan,
İradəndən möhkəm yapış, bax gör nə olarsan!

Mənbə SƏMƏRƏLİ İŞ HƏYATI kitabı
Müəllif SƏLİM ÖZDƏMİR

5 şərh

azadmamedov90
goresen buna niye hec kim  serh yazmayib/??
Medikamentoz
Böyük var,kiçik var :)  Sizi gözləyirdik :)
azadmamedov90
menim boyuk oldugum ne melum?sondaki90,onceki adim...ama bu heyati umid ile yasamaga deyer belkede…
Medikamentoz
Elə bildim 90 yaşınız var :)
rasim007
İnsan daim irəliləmək; daha yaxşı, daha mükəmməl hala gəlmək istəyir. Və bu istək onu cəhd etməyə sövq edir. Zəif iradəli insanlar elə ilk uğursuz cəhddəcə yorulub geri çəkilir. Bununla da mübarizə yolu yavaş-yavaş təmizlənməyə başlayır. Güclü şəxslərsə, var qüvvələrini toplayıb növbəti dəfə cəhd etməyə hazırlaşırlar: ikinci, üçüncü, dörd, beş… və s. Onlar heç vaxt təslim olmur! Onların lüğətində uğursuzluq deyə bir şey yoxdur… Sadəcə nəticələr vardır. Bəs bu insanların sirri nədir? Onları fərqləndirən cəhət hansıdır? Gəlin bu sualın cavabını birgə tapmağa çalışaq...
   Yuxarıda «zəif iradəli» deyə adlandırdığım insanlar əslində heç də zəif deyillər. Sadəcə istəkləri, sevgiləri kifayət qədər güclü deyil! Fikrimcə, insanın bütün daxili keyfiyyətlərinin gücü məhz sevginin gücündən asılıdır. Sevgi burada dar mənada deyil, daha geniş mənada işlənmişdir. Yəni, burada təkcə əks cinsə qarşı duyulan sevgidən söhbət getmir. Öz peşəsinə, məsləyinə, amalına qarşı da duyulan sevgidən danışılır. Bu ali hiss insana nələr etdirmir! Fərhadı qayaları çapmağa məcbur edən nə idi?! Yaxud körpəsi əsir alınmış ata övladının qaytarılması üçün nələr etməz ki?! Babəki ərəblərlə 22 il mübarizə aparmağa sövq edən nə idi!? Təbii ki, bütün bu sualların cavabı sevgidir! İstər cinsi sevgi olsun, istər övlad sevgisi, istərsə də azadlıq… Bu misalların sayını istədiyimiz qədər artıra bilərik. Lakin nə qədər artırsaq da dəyişməz olaraq qalan tək bir şey olacaq: SEVGİ! Bu hiss insanlara Allahın hədiyyəsidir! İnsan kimliyindən asılı olmayaraq bu hiss qarşısında acizdir! Ona görə də sevin! Sevməyə elə bu gündən, bu andan başlayın! İşinizi, peşənizi, özünüzü, ata-ananızı, Allahı və s. Sevdiyinizi əldə etməsəniz, əldə etdiyinizi sevməli olacaqsınız… Eynşteyn deyirdi ki, bir insan cəhd etməkdən yorulmadıqca, məğlub olmuş sayılmaz… Yorulmayın! Hərəkətə keçin!