vilhelmina
Reytinq
+99.93
Güc
225.24

vilhelmina

vilhelmina

Düşündürücü Hekayə...

Mənə demişdin ha, məni niyə sevirsən? Mən isə buna heç vaxt cavab tapa bilməyəcəm demişdim. Amma… Cavabını tapdım. Bir kəpənək varmış. Baramasından yeni çıxan, həyata yeni gözlərini açmış bir kəpənək. Zərif, incə, gözəl bir kəpənək qanadları inci dənəsi kimi tərtəmiz çiçək bağçası kimi rəngarəng. Kəpənək baramasından çıxdıqdan sonra həyata atılmış bir gündəlikömürünü gəzərək keçirmək üçün çiçəklərə qonarmış, dağları, düzənlikləri keçmiş dənizləri aşmış. Amma bir evin pəncərəsinə gəlmiş. Evdən içəri baxdığında birdə nə görsə yaxşıdı? Bir işıq… İşıq elə gözəl elə təmiz ki gözləri qamaşmış kəpənəyin. İşığa baxmış, daha sonra yanına getmək istəmiş… Pəncərədən tapdığı aralıqdan içəri girdi və dayanmadan ışıga dogru döndü. Əslində o işıq yalnız sadə bir lampa idi, amma o an kəpənək üçün elə gözəl görünürdü ki, bunu anlaya bilməmişdi.

Eləcə bütün gecə döndü dayandı, xoşbəxt idi bəlkə də bir günlük ömürünü yalnız o işığın yanında keçirə bilərdi və elədə etdi. Bütün gecə rəqs etdi işığın ətrafında, amma səhər olurdu kəpənək artıq yorulmuşdu və yavaşca aşağı dogru düşdü cəhd göstərdi havada qalmaq üçün, amma bacara bilmədi və yerə çaxıldı. Yorulmuşdu ürəyi sürətlə atırdı qalmaq istədi, amma qanadlarında güc qalmamışdı əldən düşmüşdü, ölürdü… Amma son bir səylə yüksəldi. İşığa yaxınlaşdı və yerə düşdü. Gözlərini yumdu 1 günlük həyatı bitmişdi bəlkə də boşa xərcləmişdi bir işıq uğruna, amma olsun o elə dusunmurdu. Xoşbəxt idi ən əsası xoşbəxt öldü.

Davamı →

"Mən heç dəyişmədim!"

Köhnə zamanlarda bir-birini çox sevən iki gənc varmış ... 
Günlər bir-birini təqib edərkən sevgililərdə xoşbəxtliklərinə xoşbəxtlik qatırlarmiş ...
Bir gün gənc cavanın ürəyinə bir atəş düşmüş. Uşaqlığından bəri xəyalını 
qurduğu dünyanı gəzib dolanmaq istəyi içini gəmirməyə başlamış ...
Günlər keçdikcə içindəki bu istək böyümüş və artıq dözülməz bir hal almış. 
Sevdiyi qıza bir məktub qoyub dünya gəzməyə çıxmış.
Təxminən iki il bütün dünyanı gəzdikdən sonra sevdiyi qızın yanına gəlmiş
və ona «Artıq sənin yanından heç ayrılmayacam deyib evlənmə təklifi etmiş» .
Gənc qız bu təklifi rədd etmişdi.
Cavan «Mən heç dəyişmədim!» deyə qışqırmış. 
«Hələ də səni çox sevirəm ...» deyə davam etmiş ...
Gənc qız bir qədər düşünmüş və belə cavab vermişdir...
"Əgər heç dəyişmədinsə… Bir gün yenə məni atıb gedəcəksən..."
 
Davamı →

Cənnətə girəcəyi anda paxıllığı imkan vermədi

Pislik etməklə keçmişdi ömrü. Yaxşılıq nədir bilməmişdi. İndi cəhənnəmin astanasında idi. Qapıda onu mələk qarşıladı. Mələk: “Əgər həyatda bircə dəfə də olsun yaxşılıq etmisənsə sən cəhənnəmə girməyəcəksən.”,- dedi. Adam uzun müddət fikirləşdikdən sonra meşədə gördüyü hörümçəyi xatırladı. Bir dəfə meşədə gedəndə bir hörümçək toru ilə qarşılaşmış, toru qırmamaq üçün yolunu dəyişmişdi. Həyəcanla bu hadisəni mələyə danışdı. Mələk gülümsədi və əllərini bir-birinə vurdu. Bu vaxt göydən bir hörümçık toru endi. Adam artıq bu tordan tutub cənnətə girə bilərdi. Sevinclə tora yaxınlaşdı. Ancaq yanındakı adamlar da tordan tutmaq, onunla birlikdə cəhənnəmdən çıxmaq istəyirdilər. Adam torun bu qədər adama dözməyəcəyini düşündü və qorxu içərisində onları itələməyə başladı. Bu vaxt tor doğurdan da qırıldı. Hamısı bir yerdə cəhənnəmə düşdülər. “Heyif “ – dedi mələk – “Həyatda etdiyin yeganə yaxşılığı da öz əlinlə məhv etdin. Halbuki o adamlara tordan tutmağa imkan versə idin, hamının xilas olacağını görəcəkdin”.
Davamı →

Sevgi

Dillə anladılmayan 5 hərflik sözdü içində min bir sehri olan bu sözün anlamını hər kəs anlamaz.
Sevginin ilk nəfəsi,məntiqin son nəfəsidir.

Sevmək məncə ölənədək Birini Sevmək deməkdir!!!!!!
Sevmək acı çəkməkdir, sevməmək ölmək.Sevmək zövqdür amma tək sevilmənin heç bir zövqü yoxdur.
Qarşımda onun şəkli var onun gözlərinə baxıb bu sözləri yazıram.Onu çox çətinliklə qazandım asan itirə bilmərəm… O məni ağlada biləcək, həsrətindən öldürə biləcək yeganə biridir Allahımdan, Anamdan sonra Yalnız onu Sevdim!!! O mənim ən yaxın Dostum oldu, Can Dostum deyə biləcək biri oldu O mənim Mələyim Oldu!

Sevgi həzzi, dostluqla duyğu həzzlərindən yoğurulmuşdur.

Kaşki onu görə biləydiz zahirən yox Daxilən mənim gördüyüm kimi görə bilsəydiz Məni anlayardız… Onun saçları ,baxışları… Onu yaradan mənə verən Allahıma qurban olum Onu Dünyaya gətirən Ananın qarşısında baş əyirəm! Onu Sevirəm Çox Sevirəm!!! Dünən demək olar bütün günümüzü birlikdə keçirtmişik Bu gündə onu görmüşəm ama yenə ondan doymamışam Allah bütün Sevənləri Bir-birindən ayırmasın Amin!!!!!
Sevgi dünyanın ən şirin xoşbəxtliyi ilə ən dərin ağrısından yaradılmışdır.
Sevgi – Müqəddəs bir hissdir onu uçuruma aparmayın Çalışın Sevdiyinizi Bağışlayın Hərşeyi Bağışlamağı Bacarın! Sevin – Sevilin! Hər şeyi keçməyi Unutmağı Bacarın! Allah Bağışlayanı Bağışlar!

Davamı →

HƏYAT İMTAHANI

Deyirlər insan həyatı bir sınaqdır...
Bu sadəcə yaşıya bilmiyənlərin uydurmasıdır....Hanı bəs sondakı imtahanlar?!Hanı nəticələr?!
Hanı imtahannan keçən tələbələr?!Uzun bir sıra kəsilənləri görürəm ancaq...
Nə çətin imtahanmış bu belə,heç kim keçə bilmir?!

Bəlkə həyat bizə kələk gəlir,cavabların yerini düz vermir.
Çünki bu həyatdakı düz cavablar yalnız pulla alınır...

Bəs yarımçıq qalan arzular...?!Həyatdı günahkar, ya insanlar?Bəlkə biz həyatı yaşıya bilmirik,
bəlkə onun qaydalarını pozuruq bilmirəm heç...O da bizi belə cəzalandırır.
Arzularımızı həyatımız,yaşadıqlarımız yaradır.Onda deməli biz düzgün yaşamaq yolunu seçmirik,
ya da düzgün arzular seçmirik.Hər kəs daşıya biləcəyi yükü dartmalıdı,ağır yüklər altına girəndə elə 
o yükün altında qalırıq.Deməli hər şeydə həyatı günahlandırmaq olmaz.

Həyat bəs sən mənimçun nəsən?Bir sınaq deyilsən ona əminəm,çünki ancaq sən məni sınıyırsan...
Hərdən çox ədalətsiz olursan,yorğunluğumu,ağrılarımı görmürsən...Elə öz bildiyin kimi davam edirsən,bəs mən?!
Məni heç fikirləşmirsən,onda məndə səni fikirləşmiyəcəm.Əgər səhvləri mən eliyirəmsə,cəzasını mən çəkirəmsə,
peşman da mən oluramsa onda qoy mənə öz başına desinlər,onsuzda hər şeyi mən edirəm....

Həyat sevgidir,qayğıdır bəzən...Sevdiklərinizə zaman ayırmaqdır.Yaşanan xoş dəqiqələrdir həyat.
Birilərinə sevinc bəxş etməkdir həyat.Bəzən birilərinə sevginizi göstərməkdir həyat.Həyat o qədər qısa olurki,
bəziləriyçun ona görə heç nə üçün gecikmiyin.Doya-doya yaşıyın,sevin həyatı,ona dəyər verin.
O zaman o da sizi sevəcək,qucağına alacaq,qoruyacaq...

Əslində o qədər gözəldiki həyat...Yaşadıqca heç kəs doymur.Amma unutmuyunki bu həyata 
ölmək üçün gəlmişik,yaşamaq üçün yox...Yaşıyın amma ölümünüzə layiq...

Həyatdan tək aparacağımız şey hörmət,sevgi və bizə olunacaq rəhmətdir...

Yaşamaq-həyatla ölümün müqaviləsidir.İnsan isə onun bədbəxt qurbanı...

Davamı →

Anan öldü dedilər...

Bir gün yuxudan ayıldım,durdum paltarımı geyindim, hələ də gözlərim açılmırdı.
Əl üzümü yudum getdim məktəbə. Nəhayət məktəbə çatdım.Zəng vuruldu girdik sinifə.Nədənsə hamı mənə kövrəlmiş gözlər ilə baxırdı..Mən isə fikrə getmişdim.
Bir gün anama bir qızın şəkilin göstərib onu sevdiyimi dedim.Anam isə dedi
-Gözəl balam sənin sevmək vaxtın deyil, sən hələ əsgərliyə getməlisən .Ona kimi sənin həyatında çox qızlar olacaq.
Dedim ana mən bir insanı sevib və onunla ailə həyatı quracam.Əgər baş tutmasa heç vaxt evlənməyəcəm. Anam bu sözlərimə gülüb,yanağımdan öpüb getdi.
Hiss elədim ki çiynimə nəysə toxunur.Ayıldım ki,müəllim deyir.
-Ay bala dur dərsini danış.
Dedim icazə verin gedim evə özümü pis hiss edirəm.İcazə aldım çıxdım məktəbdən.
Sanki dünya dağılırdı,başım fırlandı gözlərim qaraldı,əllərim əsdi ayağlarım sözümə baxmadı.Taqətsiz idim.Ayağlarımda güc qalmamışdı.Evə çatmağıma az qalmışdı.Nədənsə evimizin qarşısında çoxlu maşın var idi. Təəcübləndim dedim görəsən kimdi bizi yad edən.(Axı bizə belə çox qonaq gəlmirdi.)Evə çatdım, gülə-gülə içəri keçdim ki anam ağrılarımı hiss etməsin.
Mən gülürdüm, onlar ağlayırdı.Hələ də mənə çatmırdı.Dedim nə olub.Anan öldü dedilər.
-Nəəəə? Anam.?
Hələdə mənə çatmadı dedim bəlkə zarafat edirlər.Qaçdım qoymadılar məni evə keçməyə.Anladım nə baş verdiyini.Huşumu itirdim.
Gördüm kimsə məni öpür:
-ay bala məktəbə gecikirsən dur ayağa.
Durdum gördüm bütün gördüklərim yuxu imiş.

Davamı →

Günah savabla əvəz oluna bilərmi?

«Fürqan» surəsinin 70-ci ayəsində oxuyuruq: «(Günahkarlar əzaba düçar olarlar) Ancaq tövbə edib iman gətirən və yaxşı işlər görənlərdən başqa. Allah onların pis əməllərini yaxşı əməllərə çevirər».

Sevimli səhabə Əbuzər Peyğəmbərdən (s) belə nəql edir: «Qiyamət günü Allah-təala bəzi insanların böyük günahlarının üstünün açılmaması barədə göstəriş verər. Kiçik günahları haqqında sorğuya çəkilən bu insanlar həmin günahları etiraf edərkən, öz böyük günahları haqqında düşünüb, qorxarlar. Bu zaman Allah-təala istədiyi bəndələrin hər bir günahı əvəzində bir savab verilməsini buyurar. İnsan heyrət içində böyük günahlarını axtara-axtara qalar». 

Lakin ayə və hədisdə deyilənlər, yalnız həqiqi tövbə edənləri nəzərdə tutur. Həqiqi tövbə isə günahın çirkinliyinə, ondan gələn zərər-ziyana görə olmalıdır. Əgər bir insan yalnız orqanizmə zərərinə görə spirtli içkiləri atırsa, bu həqiqi tövbə deyildir. Həqiqi tövbə Allahın yoluna qayıdış, Allahı razı salmaq niyyəti ilə həyata keçirilməlidir.

Davamı →

Gecənin ən qaranlıq vaxtı idi...

Gecənin ən qaranlıq vaxtı idi. Bütün insanlar və qarışqalar öz yuvalarında yatırdılar. İnsansızlıqdan qapısını toz basmış məscid kimsəsiz küçələrin dərin qaranlığında, əbədi sükutunda tənhalıq yuxusunda idi. Qəribə bir bürkü var idi. Bu şəhərin yuxusunda qəribə bir hürkü var idi. Bu şəhər gündüzləri bərbəzəklə bəzənən, süslənən, daranan, gecələri isə bütün süni bəzəklərini çıxarıb yataqlarında uyuyan əsl simalarında eybəcər olan gözəlçələrə bənzəyirdi. Bu şəhər çirkin yağışdan sonra qalan gölməçələrə bənzəyirdi. Heç bir canlı bu dərin sükutu pozmağa cəsarət etməzdi. Amma cəsarətli bir kəs addım səsləri ilə bu sükutu pozdu. Qara libasına bürünmüş bu yad qaranlığa qarışaraq addımlayırdı. Qara uzun paltarı yer ilə sürünür, sanki bütün zülməti özü ilə dartıb aparırdı. Yavaşca məscidin qapısını açdı. Qapı tük ürpədici bir səs çıxardı. Bu məscidin çəkdiyi «ah» idi. Axır ki onu yada salan olmuşdu. Amma bu sevinc «ah»ı bir an içində qəm fəryadına çevrildi. Məscidin qonağı var idi. Amma bu qonağı məscid heç gözləmirdi. Qara uzun libasına bürünmüş qaranlıqdan seçilməyən bu simada qan rəngli iki göz parlayırdı. Bu şeytan idi.

Şeytan məscidin çirkli xalçasına,rəflərdəki toz basmış Qur'anlara, köhnə minbərə baxdı. Bu mənzərə onu dəhşətə gətirdi. Sonuncu dəfə məscidə girəndə yüzlərlə minlərlə müsəlman ona o qədər lənət yağdırmışdı ki, çıxış yolu tapmayıb özünü minarədən atmış və üç gün özünə gələ bilməmişdi. İndi isə boş məscidə baxır və yazığı gəlirdi. Düşmənlərinə yazığı gəlirdi. Bir az irəlilədi, üzünü Qibləyə tutdu və diz çökdü.O özü də bilmirdi nə edirdi. Amma əlacı yox idi. Əllərini açdı və duasına başladı.

«Ey uca və qüdrətli Allah, sənə dua etmədiyim 100000 il oldu. Özün bilirsən sənin rızan üçün necə darıxmışam. Keçmiş vaxtlar yadıma düşür. Cəbrayıl, Mikayıl, İsrafil, Əzrayıl yadıma düşür.Sənə etdiyim ibadətlər yadıma düşür. Mən sənə hər kəsdən yaxın olmuşdum. Mən xoşbəxt idim. Sonra sən insanı yaratdın. Və mən günaha batdım. Böyük günaha. Məni oradan qovdun. Mənə Cəhənnəmi qismət etdin. Yox,mən tövbə etməyə gəlməmişəm. Sözümüz sözdür. Qiyamət gününə kimi insanları sənin yolundan çıxaracağıma söz vermişdim. Sən də mənə vaxt verdiyini söz vermişdin. Amma indi hər şey başqa cürdür. Əvvəllər mən insanları sənin yolundan çıxara bilirdim. İndi isə heç kəsi yoldan çıxara bilmirəm. Heç kəsi pis yola sala bilmirəm. Çünki insanlar özləri pis yola gedir. Mənə heç ehtiyacları yoxdur. Məni də üzən,kədərləndirən elə budur. Özümü çox lazımsız hiss edirəm. Heç bir işə yaramayan bir məxluq oldum. Həyatımın mənası insanları pis yola çəkmək idi. İndi isə həyatımın mənası itib. Yalvarıram uca Allah mənim bir duamı qəbul et. Yalvarıram dünyaya yaxşı insanlar gətir. Mən də onları yoldan çıxarmağa çalışım. Boş durmayım. Boş durmaqdan ürəyim partlayır. Yalvarıram dünyaya yaxşı insan gətir.»

Qara libaslı bu yad duasını bitirib, göz yaşlarını silib yavaş-yavaş addımlayıb məsciddən çıxdı.

Qara libası yer ilə sürünərək qaranlığa qarışdı və qara libaslı yad zülmətdə yox oldu.

Davamı →

Qaçırılmış nişanlı qızın hekayəsi

Mən 22 yaşında cavan bir qız idim.Hər gün tezdən durub işə gedirdim.Və hər gün yolda bir yaraşıqlı oğlanla qarşılaşırdım.İçimdən həmişə'kaş bu oğlan mənim qismətim olaydı'deyərdim.Mən ona heyran idim,bir başqası isə mənə.Həmin oğlanla da hər gün qarşılaşırdım.Və bir gün o mənim qarşımı kəsib,məni sevdiyini söylədi.Bu oğlan mənim heç xoşuma gəlmirdi.Və mən onu heç düşünmədən rədd etdim.O isə buna baxmayaraq,məni həmişə sevəcəyini söylədi.Mən isə bəyəndiyim o oğlanı düşünürdüm.Bir gün isə o mənə yaxınlaşıb mənimlə tanış olmaq istədiyini söylədi.Mən inana bilmirdim,mənim üçün möcüzə baş vermişdi.O mənim qarşımda idi və mənə sevən gözlərlə baxırdı.çox keçmədi,ailələrimiz də razılıq verdi və biz nişanlandıq.Hər gün məni evin qarşısından götürürdü və biz birlikdə işə gedirdik.Bir gün yenə mən evin qarşısında onu gözləyirdim.Zəng vururdum,telefonuna zəng çatmırdı.Birdən bir qız mənə yaxınlaşdı və dedi:
Ardı →

O qəlbini sevdi...

Kevinin 22 yaşı təzəcə tamam olmuşdu, özündən əmin, çox ağıllı və bir cavan oğlan idi. 10 gündən sonra Koreyadakı müharibə zonasına yollanmaq üçün İngiltərədən ayrılacaqdı, heç bir şeydən qorxmurdu amma, ölkəsindən ayrılmaq çətin gəlirdi ona.
Ağır addımlarla böyük bir kitabxanın qapısından içəriyə girdi, bir kitab götürüb oturdu və səhifələməyə başladı. Həqiqətən də çox gözəl mövzuları özündə əks etdirən bir kitab idi, amma daha da maraqlı olanı isə kitabı daha əvvəl başqasının da oxumuş olması və bəzi yerlərə qeydlər götürmüş olması idi. Oxuyanın qeydlər götürdüyü hissələr Kevinə maraqlı gəldi, qeydləri oxuduqca sarsılırdı. Kim ola bilərdi bu? Dərhal kitabxanaçıya yaxınlaşdı və əvvəl kitabı oxuyan adamın kim olduğunu soruşdu

Ardı →