Xoşbəxtlik hekayəsi - Orxan Bahadırsoy

Gəl, iki uşaq kimi görüşək, qucaqlaşaq.
Şirin-sirin gülüşək,
şirin-şirin danışaq.
Dərdləşək, sevincləşək,
gah gülək, gah ağlayaq!
Bir kimsə anlamasın bizi öz dilimizdə.
Hər şey oyuncaq olsun günahsız əlimizdə!
Hirslənəndə astaca yapışım saçlarından.
Ağlasan, ovuc-ovuc içim göz yaşlarından.
Özümüzə ev tikək damino daşlarından.
Bircə otağı olsun -
içində nə masası, nə də yatağı olsun!
Heç soba da olmasın,
sevginin atəşindən bədənlərimiz qızar.
Olmasın, qurban olum, bircə pəncərəsi də,
qorxuram pəncərədən evə ayrılıq sızar!

Adımızı yazarıq bu evin küçəsində.
Zərif gül ləçəkləri qapımıza döşərik.
İsti yay axşamında, 
bir avqust gecəsində
Bakir hislərimizlə ilk dəfə sevişərik.
Sevgimiz çıraq kimi asılar üstümüzdən.
Damino daşları da 
tərləyər istimizdən.
Bu həzzin ağrısından sonra yorğun düşərik.
Damino evimizdə hər gecə sevişərik.
Baxışlarda sevginin 
nəvazişi, qayğısı...
Bilərik necə olur xoşbəxtliyin ağrısı!

Ağ-qara kağızların
fiqur parçalarından
piano düzəldərik evimizin küncündə.
Bəstəsini yazarıq dərdin də, sevincin də!
Necə xoşbəxt olarıq bu nəğmələr içində!?
Sevgimiz, vüsalımız
böyüyər aram-aram.
Mən də bu xoşbəxtliyə hər gün şeir yazaram!

Evimizdən asarıq bir teatr pərdəsi.
Monoloqlar, şeirlər danışarıq hər gecə.
Balaca səhnəmizdə əylənərik beləcə.
Mən səni izləyərəm,
mən səni alqışlaram.
Hər səhnənin sonunda sənə gül bağışlaram.
Damino daşları da bizə şərik olacaq.
Bu körpə sevincindən onlar da həzz alacaq.
Öz kiçik dünyamızda unudarıq hər kəsi!
Gör, necə gözəl olur
xoşbəxtlik hekayəsi!?

Müəllif: Orxan Bahadırsoy


Davamı →

O qıza | Əli Kərim

Axtarıram mən səni,
Arayıram mən səni.
Soruşuram gözümlə ötüb keçəndən səni,
Axtarıram kitabda, arayıram həyatda.

Bilmirsən nə boydasan, nə görkəmdə, nə adda,
Sənin təhsilin nədir, sənin yaşın neçədir?
Aladırmı gözlərin, qaradırmı, necədir?
Bəlkə elə xalın var, ay ömrün rəfiqəsi,
Qoy qara xalın olsun həsrətimin nöqtəsi!


Ardı →

Öyrətmə özünə, öyrətmə məni | Musa Yaqub

Taleyin qisməti rast saldı bizi.
Yolumuz hardasa qırılacaqsa,
İtirəcəyiksə, bir-birimizi,
Xatirəm yadında qalmayacaqsa,
Bu əllər mənimki olmayacaqsa,
Bu tellər mənimki olmayacaqsa,
Gəl məni, özünə öyrətmə məni,
Hicran qorxusuyla göynətmə məni.

Əlimi saçıma öyrətmə belə,
Gözümü gözünə öyrətmə belə,
Üzümü üzünə öyrətmə belə,

Mən bir az baharlı budaq kimiyəm,
Bir az da sadəlövh uşaq kimiyəm.
Bala atasına qovuşan kimi,
Leylək yuvasına yovuşan kimi,
Arı gül-çiçəyə uyuşan kimi,
Eh, mən də adama tez yovuşanam,
Sevgi atəşində tez alışanam.
Amma ki, sönməyim çox çətin olur,
Sevgidən dönməyim çox çətin olur,
Öyrətmə özünə, öyrətmə məni.

Bəlkə gözləmirdik bu xoş görüşü,
Yaman qəribədir dünyanın işi;
Heç vaxt yollarında dayanmadığın,
Heç həndəvərində dolanmadığın
Gəlib birdən sənə nə şirin olur!
Ömrünün içində ömür doğulur.
Ardı →

Daş divarda yazı | Musa Yaqub

Bu nə hökmdü yazılıb,
Bu nə möhürdü basılıb,
Bu nə sevdadı belə,
Bu nə iddiadı belə —
Bu sevda bitməz,
Heç sonu yetməz.

Yəni ki, dəryada batsa,
Çıxar üzə zambaq şəklində,
Torpağa gömülsə,
Bitər lalə-lalə
Dodaq şəkilində…
Gül-çiçəklə açılar
Məzarı qucaq şəkilində…
Yanqılana sinədaşı
Yanar ocaq şəkilində…
Bu sevda bitməz,
Heç sonu yetməz.
Ardı →

Harda müsəlman görürəm qorxuram (Mirzə Ələkbər Sabir)

                        Harda müsəlman görürəm qorxuram (Mirzə Ələkbər Sabir)

    Payi-piyadə düşürəm çöllərə, 
Xari-müğilan görürəm, qorxmuram.

Seyr edirəm bərrü biyabanları, –
Quli-biyaban görürəm, qorxmuram.

Gah oluram bəhrdə zövrəqnişin, –
Dalğalı tufan görürəm, qorxmuram.

Gah çıxıram sahilə, hər yanda min 
Vəhşiyi-ğürran görürəm, qorxmuram.


Ardı →

Bir məktəbdə imtahan (Abbas Səhhət)

      Abbas səhhət yaradıcılığı;

                       «Bir məktəbdə imtahan»

İmtahan məclisi qurulmuşdur,
Zalda skamyalar qoyulmuşdur
Bir-birindən beş-altı arşın uzaq,
Hər bir skamya üzrə tək bir uşaq,
Nəzmü tərtib ilə oturmuşlar,
İmtahançın siyahı tutmuşlar.
Bunların qarşısında azca kənar
Yaşıl örtüklü bir böyük miz var.
Üzvi-məxsus olan müəllimlər,
Həp oturmuş nizam ilə yeksər.


Ardı →

Dünya ulduzlarının şeirləri

Merilin Monro

Nə zamansa...
Nə zamansa sevirdim səni…
Söyləmişdim sənə...yadında?
Amma sən uzaqlara getdin, çox uzaqlara…
Geri dönəndə hər şey üçün gec idi artıq…
O gündən sevgi ancaq sözdən ibarət oldu çox əvvəl unudulan sözdən: " yadındadı?"

Al Paçino

Nə edim
Nə edim? Bilmirəm!
Ağlayım? Xeyri yoxdu!
Sənsiz həyat?
İstəmirəm,bacarmıram.
Aman Allah!
Bu necə oldu axı?
Sevgim işgəncədi sənə!
Dayanıb üzü ümidsizliyə çığırıram,
Amma eşitmirəm özümü…
Ardı →

Yavaş-yavaş ölürlər | Pablo Neruda

Yavaş-yavaş ölürlər
Səyahət etməyənlər.
Yavaş-yavaş ölürlər
Oxumayanlar, musiqiyə qulaq asmayanlar,
Vicdanlarına tolerantlığı qatmayanlar.

Yavaş-yavaş ölürlər
Vərdişlərinə əsir olanlar,
Hər gün eyni yollarda gedənlər,
Üfüqlərini genişlətməyənlər və dəyişdirməyənlər,
Köynəklərinin rəngini dəyişdirmək riskinə də olsun getməyənlər,
Bir tanımadığı ilə söhbət etməyənlər.

Yavaş-yavaş ölürlər
Həyəcanlardan qaçanlar,
Təmir edilən qırıq qəlblərin gözlərindəki parıltını
görmək istəməkdən qaçanlar.


Ardı →