Müdrikliyin sirri

Ərəbistan yarımadasında bir Şeyx müdrikliyin sirlərini tapmaq üçün hüzuruna gələnləri növbə ilə qəbul edirdi… Görüşmələrdə qəribə bir incəlik  var idi. Bu incəlik ondan ibarət idi ki: Şeyxin hüzuruna gələn hər elm sahibi izah etmək istədiklərini, Şeyxə məhz danışmadan anlatmalı idilər. Eləcədə Şeyx onlara danışmadan qarşılıq verməli idi.


Ardı →

sorğu

Sorğu keçirməyi qərara aldıq. Əlimizdəki qələmi onlara göstərir:
— Xanım, bu qələm nə rəngdədir? (Qələm göy rəngdədir).
— Bilmirəm, mənə nə?
— Qəşəng qız, bu qələm nə rəngdədir?
Bir qədər laqeydcəsinə:
— Bəlkə də göydür. Amma qara da yaza bilər. Bilmirəm qırmızıya da bənzəyir. Yəni fərqi var ki?
Davamı →

Lazımsız

Allah heç kəsin qəlb sevincini əlindən almasın…
Lazımsız yenə otağın bir küncündə oturub elə hey düşünürdü. Ona hər şey ağır gəlirdi. Hər şeyə-canlı, cansız nə varsa hamısına nifrət edirdi. Bir anlıq hönkür – hönkür ağlayır, sonra nəsə yadına düşürmüş kimi sakitləşir, düşünməyə davam edirdi. Gözləri bir boşluğa zillənmişdi. O, ölmək, canını qurtarmaq istəyirdi. Qəflətən qəribə bir səs onu diksindirdi. O, çaş-baş halda gözlərini ətrafa gəzdirdi, amma axtardığını tapmadı, səsin haradan gəldiyini bilmədi. Səs çox qəhərli idi. Lazımsızın özündən də qəmgin idi. Çünki bu onun əzab çəkmiş ürəyinin səsi idi.
Ardı →

Ən doğrusunu Allah bilir...

Tanrı Əzrailə:
«Ya Əzrail! Qullarımdan her hansı birinin canını alınca heç üzüldünmü?»-
-Ya Rabb HƏRŞEY sənə məlumdur. Yalnızca bir qulunun ruhunu alınca çox üzüldüm. Bir gəmi dağlara çırpılıb parçalanmışdı. Orada bir ana və bir uşaq var idi. O ananın canını almaq tapşırılmışdı. Onun canını alınca çox üzüldüm. Körpəni isə bir taxtanın üzərində bir adaya atdım. Yetim qaldı.


Ardı →

Əsl eşq

Zamanın birində alim şəxslərdən biri bir çay kənarında namaza durmuş...
Məcnun tam o sırada sözdə alim şəxsin qarşısından keçmiş...
Adam əsəblə namazını pozaraq:
Ay kafir görmürsənmi ki, namaza dururam, niyə önümdən keçirsən? — deyər.
Məcnunun cavabısa maraqlıdır:
«MƏN LEYLANIN EŞQİYLƏ SƏNİN NAMAZ QILDIGINI GÖRMƏZKƏN, SƏN MÖVLANIN EŞQİYLƏ MƏNİ NECƏ GÖRDÜN...?»

Davamı →

Hər günahın bədəli var

Hikmət sahibi olan bir tacirin bir oğlu və bir qızı olur. Onlara çox gözəl tərbiyə verir. Həmin bu tacirin evinə hər sabah bir kişi su gətirir. Hər dəfə də qapını su gətirən kişi üçün tacirin kiçikyaşlı qızı açır. Bu qız uşaqlıqdan yaşlı adamın su gətirməsindən xəbər tutan kimi tez gedib qapını açardı.
Günlər keçir, aylar ötür, bir gün tacirin oğlu ticarət üçün Şama yollanır. Su gətirən kişi adəti üzrə suyu gətirir, balaca qız qapını onun üçün açır. Bir gün də qızcığazın atası eyvanda oturmuş halda evində baş verən bir hadisənin şahidi olur. Su gətirən kişi suyu qoyub getmək istəyəndə qəribə bir hadisə baş verir. O, qızcığazın xəbəri olmadan onu gözlənilməz vəziyyətdə öpüb qapıdan ayrılır. Bu hərəkət su gətirən adam tərəfindən həmin evə gəldiyi müddətdə ilk atdığı səhv addım olur. Lakin hikmətli tacir ata bu hadisəyə dərhal reaksiya vermir, səbr edib düşünür.
Ardı →

Əslində...

Fəlsəfə professoru mühazirədən əvvəl auditoriyaya gəlir və masanın üstünə müxtəlif əşyalar yığır. Dərs başlayanda isə sakitcə böyük, boş bankanı götürüb içinə böyük daşlar yığır və tələbələrdən soruşur: 
— Banka doludu?
— Bəli! – deyə tələbələr razılaşır.
Professor xırda daşlarla dolu qutunu çıxarır və onları da həmin bankaya tökür.
O yenidən tələbələrə üz tutur:
— Banka doludu?
Ardı →

Allahın Sevimli Qulu

Allahın sevimli qullarından biri bir yuxu görər; yuxusunda özünə belə deyilir: «Səhər olunca, qarşına ilk çıxanı ye, ikinci çıxanı saxla, üçüncü çıxanın diləyini qəbul et, dördüncü gələni üzmə, beşincidən də qaç!» Səhər oldu; çölə çıxdı. Yola qoyulub getdi. Qarşısına bir dağ çıxdı. Bu böyükdağı görüncə çaşdı. Öz-özünə belə dedi: Rəbbim mənə bunu yeməmi əmr etdi. Sonra belə dedi: Rəbbim mənə gücümün çatmayacağı bir şeyi əmr etməz. Onu yeməyə qərar verdi. Dağa doğru getdi. Yaxınlaşdıqca dağ kiçildi. Tam yaxınlaşdığı zaman böyükdağ bir loxmaya çevrilmişdi. Onu tutub yeddi, baldan şirin tapdı. Allaha həmd etdi,getdi. Qarşısına altından bir ləyən çıxdı. Belə dedi: Rəbbim, bunu da saxlamamı əmr etdi. Bir çuxur qazdı, onu basdırdı. Getdi,bir az getdikdən sonra dönüb baxdı. Ləyən torpaq yüzünə çıxmışdı. Geri döndü, təkrar basdırdı. Bir az getdi; baxdı ki, yenə çıxmış bir daha basdırdı, yenə torpaq üstünə çıxdı. Öz-özünə, «Mənəəmr ediləni etdim.» deyərək buraxıb getdi. Qarşısına bir quş çıxdı. Arxasından bir şahin onu qovurdu. Quş ona belə dedi: «Ey Allahın sevimli qulu, məni saxla. Mənə kömək et.» Onu götürdü. Gizlətdi. Arxasından şahin gəldi; belə dedi: «Ey Allahın sevimli qulu, mən acam. Səhərdən bəri də bu quşun arxasındayam. Onu tutmaq istəyirəm. Qismətimə mane olma. Öz-özünə belə dedi: „Üçüncünün diləyini etməm əmri verildi, etdim. Dördüncünü üzməməm əmr edildi. İndi nə edəcəyəm? Bu işə çaşdı. Sonra bıçaq götürdü; öz ayağındanbir parça ət kəsdi, şahinə atdı; o da qapıb qaçdı. Daha sonra quşu azad etdi. Bundan sonra, yoluna davam etdi. İylənmiş bir leş gördü. Onu da buraxıb qaçdı. Axşam olunca bu duanı etdi: “Ya Rəbbi, əmrini yerinə yetirdim. Bu işlərin mənası nə isə mənə bildir.» Daha sonra, yuxusunda belə izah edildi: «Birinci görüb yediyin hirsdir. Əvvəl böyük bir dağ kimi görülər; səbirlə hirs udulsa, baldan şirin olar. İkincisi yaxşı əməlindir. Nə qədər saxlasan saxla; yenə meydana çıxar. Üçüncüsü, sənə buraxılan bir əmanətdir, ona xəyanət etmə. Dördüncüsü budur: Bir insanın sənə bir diləyi çatsa, onu yerinə yetir; istəsə sənə lazım olan bir şey olsun. Beşincisi qeybətdir. İnsanların qeybətini edənlərdən qaç. Şübhəsiz hər şeyi bilən Allahdır.»


Davamı →

Səbr

Fərasət sahiblərinin iştahları səbrdir, onlar səbr etmək istəyirlər. halva isə uşaqların istədiyi bir şeydir. Səbr edən göylərin üstünə yüksələr, halva yeyən isaə geridə qalar. Səbr dərmanı gözlərin pərdəsini yandırar, sinə və qəlbləri də yarıb-açar. Səbr iman səbəbi ilə baş tacı olar Buna görədir ki, səbri olmayanın imanı da olmaz. Səbr Sirat körpüsünə bənzəyər, Cənnət isə digər tərəfdədir. Allah yüz minlərlə kimya yaratdı, lakin insan səbr kimi bir kimya görmədi. Axtaran, nəhayət ki, tapar. Qurtuluş səbrdən doğar. Ayın gecə səbr etməsi onu açıq-aydın bir hala gətirər. Gülün tikana səbr etməsi onun gözəl ətirli olmasına səbəb olar. Kimdə yaxşı bir libas gorsən, bu hal onun səbrsizliyinə işarədir. Səbr sənə qanad olarsa, canın ərş və kürsünün ta ucalıqlarına qədər gedib çıxar. Həzrəti Mustafaya (səlləllahu əleyhi və alihi vəsəlləm bax, səbri Buraq etdi, bu Buraq da onu göylərə qaldirdi. Hər kimin  təbiətində səbr yoxdursa, Allah ona kamil iman verməmişdir. Səbr imanın baş tacı olar. Səbri olmayanın tam imanı da olmaz. Ey insan! Uca Allah səbri Haqqa yaxın olaraq zikr etdi.Əsr  surəsinin sonunu diqqətlə oxu!
Davamı →