Xristian pritçası

Bir dəfə keşişin yanına bir cütlük gəldi və dedi:

— Müqəddəs Ata — qadın söylədi — mən uşaq gözləyirəm, bizim isə artıq 4 övladımız var. İndi isə, beşinci olacaq. Yaşayışımız çox çətindir. Uşağı götüzdürmək (abort mənasında) istəyirik, bizə xeyir-dua verin.

— Görürəmki, siz çox çətinliklə yaşayırsınız — keşiş cavab verdi — nə etmək olar, övladınızı ölürmək üçün sizə xeyir-dua verirəm. Lakin böyük qızınızı öldürün, onun artıq 15 yaşı var: o bu dünyada az-çox yaşayıb, gün görüb, amma hələ doğulmamış övladınız isə heç günəş şüalarını belə görməmişdir. Onu bundan məhrum etmək ədalətsizlik olardı.

Qadın dəhşət içində üzünü əlləri ilə bağladı və hönkürməyə başladı.
Davamı →

Padşah və yoxsul

Yoxsul bir kişi yol qırağında oturmuşdu. Köynəksiz… Papaqsız… Ayaqqabısız… İsti Günəş onun başına döyəcləyirdi. Milçəklər onun üzünü və bədənini dişlək-dişlək etmişdi. Ağrılı və güclü dişləklər onu zarımağa məcbur edirdi. 

Kənardan isə faytonda böyük ordu bölüyünün müşayəti ilə bir padşah keçirdi. Yoxsulu görcək, padşah dayandı. O qürurla dedi:
— Bugün mənim əhvalım əladır. Mən bugün çox mülayiməm. Ruhundan nə keçirisənsə, məndən istəyə bilərsən. Nə istəsən sənə verərəm! İstənilən xahişini! Bu dünyada hər şey mənim hakimiyyətim altındadır! Hamı məndən qorxur!

İstidən və milçəklərdən əzab çəkən yoxsul kişi padşah qarşısında torpağa qədər diz çökərək, yalvarmağa başladı:
— Allah naminə! Məni bu milçəklərdən xilas et! Onlara buradan uçub getmək əmri ver! Ölürəm artıq!

Padşah isə, çiyinlərini çəkdi:
— Yox! Milçəklər mənə tabe deyillər! Milçəkləri qova bilmərəm!

Padşah üzünü çevirərək, əshabələri ilə yoluna davam etdi. Yoxsul isə, yenə də isti Günəş altında taqətsiz halda milçəkləri qovmağa cəhd edirdi.
Elə bu andaca yoxsul kişinin yanına hər tərəfdən insanlar toplaşmağa başladı:
— Bəxtəvər! Yəqinki, padşah sənə varlı olmağa kömək etdi, hə?!
Yoxsul kişi kədərli halda əllərini yellədərək dedi:
— Mən təsəvvür etmirdim ki, padşah belə gücsüz olar. O milçəklərdən belə məni qoruya bilmədi. Axı yaradılmışlar sırasında milçəkdən gücsüz heçnə yoxdur…
Davamı →

Gənclik və Səadət

Günlərin bir günündə gənc bir oğlan Səadətini axtarmağa çıxır. Az gedir, çox gedir, gəlib bir təpəyə çatır. O, təpədən baxıb aşağıda uca imarətli, küçə və meydanları adamla qaynaşan bir şəhər görür.

Qədim, gur bir şəhər. Cavanın ürəyi çırpınır. O, aşağı enib şəhərə yaxınlaşır. Darvazaçı gənc olduğunu görüb, onu şəhərə buraxır. O, həyəcanla izdihamlı küçələrdən keçir. Ətrafda çağlayan gözəlliyə, cah-cəlala heyranlıqla baxır. Nəhayət, o meydanların birində dayanıb Gəncliyinə belə deyir:

— Bura bax, görürəmki bu şəhərdə Səadəti əldə etmək o qədər də asan deyil. Bunun üçün mübarizə dolu illər lazımdır. Sən Səadətsiz heçnəsən, sənsiz də Səadətin bir faydası yoxdur. Buna görə, gəl belə eləyək. Mən gedim Səadət üçün mübarizəyə başlayım, sən məni burada gözlə. Heç yana getmə ha!
Cavan oğlan bunu deyib izdihama qarışır. 

Neçə illərdən sonra o, Səadəti ilə Gəncliyinin dalınca gəlir. «Aha, odur həmin meydan. Hardasan, Gəncliyim?» — qışqırır.
Amma artıq Gəncliyi yox idi. İllər alıb aparmışdı.

Əlisa Nicat 
Davamı →

Daşların rəngi

Çinli tacir bir sahibkardan böyük məbləğdə borca pul alır. Sahibkar dəfələrlə pulnu geri istəyir. Bir dəfə o, tacirin evinə gələndə tacirin qızını görür və ilk baxışdan qızdan xoşu gəlir. Bunu tacirə necə deyəcəyni bilmədiynə görə hiylə işlədir:

— Əgər borcunu ödəməsən, mən hakimin yanına gedəcəm və o səni həbs edəcək. Bunu eşidən tacir  özünü itirir, sahibkara yalvarır ki, hakimin yanına getməsin. Vəziyyətdən istifadə edən sahibkar belə deyir:

— Mən səni bağışlayaram, amma sən borcun əvəzinə öz qızını mənə verəcəksən. Bundan öncə yoxlamağ istəyirəm ki, səmalar bu haqda nə düşünür. Mənim çantamda 2 daş var-biri ağ digəri qara. Əgər ağ çıxsa, mən təmannasız borcu sənə bağışlayacağam və səni birdə narahat etmiyəcəyəm. Yox əgər qara daş çıxsa, onda sən qızı mənə verəcəksən.

Tacir bu sözləri deyib gizlincə çantasına 2 qara daş qoydu. Xoşbəxtlikdən qızcığaz sahibkarın hiyləsini öncədən anladı.


Ardı →

Sadəcə, sadə şeylər barəsində düşünün | Oşo

Bir gün bir adam gəlib müdrük birindən insanın nə qədər azad olduğunu soruşur… O tamamilə azaddır, yoxsa bir məhdudlaşdırma varmıdır? Tale, alın yazısı, qismətdən başqa azad ola bilməyəcəyin məhdudlaşdırmalar yaradan bir Tanrı mövcuddurmu?

Müdrük bunu öz üslubunda cavablandırır; məntiqi yox, ekzistensial şəkildə. «Ayağa qalx,”dedi.
Adam bunun axmaq bir cavab olduğunu düşünərək: „mən sadə bir sual verdim və o isə mənə ayağa qalx deyir” ,lakin “ baxaq görək nə olacaq” deyə düşündü və qaldı.

Və müdrük, „indi isə, ayaqlarından biri yuxarı qaldır” dedi. Adam yəqin ki artıq o an dəli bir adamın yanına gəldiyini düşünür; bunun azadlığa, müstəqil olmağa nə dəxli var? Lakin o artıq gəlmişdi…və müridlərdən ibarət bir kütlə vardı; bu müdrük adama çox ehtiram var idi. Ona qulaq asmamaq hörmətsizlik olardı və bunu etsə nə olacaqdı ki? Buna görə də, ayaqlarından birini yuxarı qaldırdı, bu halda ayaqlarından biri göydə idi və digər ayağının üstündə dayanmışdı.
Ardı →

Paradoks

Bir gün balaca bir qəsəbəyə varlı bir turist gəlir. Turist bir neçə günlük gecələmək üçün, bir otelə gedir. Öncədən icarə üçün 100 dollar otelin sahibinə ödəyib, yuxarı mərtəbəyə — otaqlara baxmaq üçün qalxır. Otelin sahibi 1 dəqiqə belə gözləmədən pulu götürüb, qaçaraq ət dükanına gedib borcunu ödəyir.

  Qəssab pulu götürüb sevinərək fermerin yanına, bir neçə gün əvvəl borca  aldığı inəyin pulunu ödəməyə gedir. Fermer pulu götürüb avtomobil dəzgahxanasına gedib öz borcunu ödəyir. Dəzgahxananın sahibi pulu götürüb bir neçə gün əvvəl mağazadan etdiyi alış-verişin pulunu ödəyir.


Ardı →

Yaşlı bənna

Yaşlı bir bənna həyat yoldaşı və ailəsi ilə birlikdə daha azad bir həyat yaşamaq üçün müttəhidinə təqaüdə çıxmaq istədiyini dedi. Müttəhid, bənnanın təqaüdə çıxmasına kədərləndi. Bənnadan sonuncu bir istəyinin olduğunu dedi: «Sonuncu dəfə mənə bir ev tikərsənmi?» 

Bənna könülsüz razılaşdı və işə girişdi. İşi tez bitirmək istədi. İşi könülsüz gördüyü üçün tikdiyi son ev bu günə qədər tikdiyi bütün evlərdən keyfiyyətsiz oldu. Özünü həsr etmiş olduğu peşəsinə belə son vermək nə bəxtsizlikdi!… İşini bitirdikdən sonra, varlı sahibkar evə baxmaq üçün gəldi.

— Bu evi sənin indiyə qədərki fəaliyyətinə görə, məndən sənə hədiyyə kimi qəbul et.

Bənna çaşdı. Kaş ki, tikdiyi evin öz evi olacağını bilsəydi! O zaman belə başından etməzdi !

Bənna sizsiniz, tikdiyiniz evlər də həyatınızdır. Hər gün bir mismar vurar, bir taxta qoyar, ya da bir divar tikərsiniz. Həyatınızı özünüz formalaşdırısınız. Bu gün etdiyiniz davranış və seçimlər sabah yaşayacağınız evi qurur.
Davamı →

Kəpənək

Bir gün bir baramada kiçik bir dəlik açıldı və bir adam bədənini bu kiçik dəlikdən çıxarmağa çalışan kəpənəyi saatlarla seyr etdi.

Sonra kəpənək sanki daha çox irəliləmək istəmirmiş kimi dayandı. Sanki irəliləyə biləcəyi qədər irəliləmişdi və artıq daha çox irəliləyə bilmirdi. Və adam kəpənəyə kömək etmək qərarına gəldi. Əlinə bir qayçı aldı və baramanı kəsərək dəliyi böyütdü.

Kəpənək asanca çölə çıxdı.

Lakin bədəni böyük və qanadları quru və buruq idi.

Adam kəpənəyi izləməyə davam etdi, çünki zamanla qanadlarının böyüyüb bədənini daşıya biləcək qədər genişləyə biləcəyini ümid edirdi.

Lakin bu olmadı!

Gerçəkdə kəpənək ömürünün geri qalanını o böyük bədəni və quru buruq qanadları ilə ətrafda sürünərək keçirdi. Uçmağı heç bacara bilmədi.
Ardı →

Bladovedin hekayəsi

Elflərin və pərilərin yaşadğı çox qədim zamanlarda Bladoved adlı gözəl bir qız var idi. Adının mənası Gül qız demək idi. Heç kim onun fikirlərini, düşüncülərində kimin olduğunu anlaya bilmirdi. Ancaq onu bir dəfə görən kəslər heç vaxt onu unuda bilmirdi.

Aylı gecələrin birində o gölə gedib üzmək istədi. Gölə gəlib paltarlarını çıxaran Bladoved özünü sərin suların ağuşuna atdı. Ancaq göldən çıxdığı vaxt paltarının qoyduğu yerdə olmadığını görüb kədərləndi. Paltarlarını tapmaqdan ümidini üzüb ağlaya-ağlaya bu sözləri dedi: «Paltarlarımı mənə geri qaytaran insan mənimlə evlənəcək».

Bu sözləri təzəcə deyib qurtarmışdı ki, ağacların arasından zavallı qızın paltarlarını tutmuş bir oğlan çıxdı. Bladoved ağlamağa başladı, axı indi o ölümlü bir insanla evlənməli idi.

Oğlanın gözlərinə baxaraq belə söylədi: — «Mən səninlə evlənəcəyəm, ancaq bir şeyi yadında saxla. Əgər haçansa mənim pəri olduğumu üzümə vursan, məni vursan və mənə xəyanət etsən bil ki, məni ömürlük itirəcəksən».
Ardı →

Təhlükə

Evin kiçik siçanı divardakı dəlikdən baxarkən cütçü və yoldaşının mətbəxtdə bir paketi açdıqlarını gördü. Öz-özünə: "İçində hansı yemək var görəsən ?" deyə düşündü. Bir müddət sonra, gördüyü paketin bir siçan tələsi olduğunu anladığında məyus olmuşdu.

 — «Evdə bir siçan tələsi var!, Evdə bir siçan tələsi var!» deyə qışqıraraq təlaşla bağçaya qaçdı. Balaca siçanı təlaş içində görən toyuq buna əhəmiyyət vermədi və çoxbilmiş bir rəftarla başını qaldırdı və qaqqıldadı :

 — «Yazıq siçan… Bu sənin problemindi mənim deyil. Mənə bir zərəri ola bilməz kiçik tələnin» dedi. Toyuqdan kömək görməyən siçan bu dəfə təlaşla donuzun yanına qaçdı və...

— «Evdə bir siçan tələsi var!  Evdə bir siçan tələsi var!» deyə çırpındı. Donuz anlayışla qarşıladı amma...

 — " Çox təəssüf edirəm siçan qardaş, amma dua etməkdən başqa edəcəyim bir şey yoxdu. Dualarımda olacağından əmin ol "- dedi. Balaca siçan çarəsizlik içində inəyə tərəf getdi və...

 — «Evdə bir siçan tələsi var, evdə bir siçan tələsi var!»- dedi. İnək:

 — " Bax siçan qardaş, sənin üçün təəssüf edirəm, amma məni maraqlandırmır." dedi. Sonunda siçan başı aşağı ümidsiz şəkildə evə qayıtdı. Cütçünün siçan tələsi ilə bir gün tək başına qarşılaşmaq məcburiyyətində olduğunu anladı. O gecə evin içində sanki ölüm səssizliyi var idi. Balaca siçan ac və susuz idi. Tam yorğunluqdan gözləri yumulurdu ki, birdən bir səs eşidildi.


Ardı →