Qadın xəyanətinin ən acı nümunəsi

  • Esse
Gərək sevəndə eləsini sevəsən ki, sonra o səmimi hislərə görə başına döyməyəsən. Düzdür, doğrudur və tamamilə zaddır. Zaddır, yəni ki, bu sevgidir, riyaziyyat deyil. Düstura, qaydaya, şərtlərə tabe olmur.

Deməli, “gərək sevəndə…” məsələsi dünyagörmüş nənələrin “yaxşı oğlana ərə getmək” nağıllarından qəti fərqlənmir. Hardan bilmək olar axı? O qədər acı nümunələr var göz önündə… Məsələn, SSRİ-nin romantik vaxtlarında sevgiylə ailə quran, qoşa göyərçinlər kimi növbəyə durub mənzil alan, problemsiz-qayğısız ailə həyatı yaşayıb gözəl-göyçək qız övladı dünyaya gətirən iki nəfərin xoşbəxtliyinə kişinin bir qəzadan sonra şikəst qalması qənim kəsildi. Kişinin ayağı kəsilmədi, sadəcə əsayla gəzməli oldu.
Davamı →

Sevginin ürəklə heç bir əlaqəsi yoxdur

«Mən onu bütün qəlbimlə sevirəm», «Filankəs filankəsə bir könüldən, min könülə vurulub» dilimizdəki bütün bu ifadələr insanın ürəyi ilə sevdiyi təsəvvürünü formalaşdırıb. Amma, bu mövzuda aparılan araşdırmalar göstərir ki, əslində sevginin ürəklə heç bir əlaqəsi yoxdur.
Yayılan məlumata görə, o, bilavasitə beyində yaranan və inkişaf edən hissdir. Bu fikir ilə çıxış edən mütəxəssislər məsələyə belə münasibət bildiriblər:
«Beynimizdəki eşq funksiyasına genlərimiz nəzarət edir. Bu səbəbə görə deyə bilərik ki, sevginin təməlində əslində genlərimizin nəzarət etdiyi sinir hüceyrələri dayanır».

Bəzilərimiz üçün anlaşılmaz olan bu fikirə aydınlıq gətirmək üçün alimlər bir təcrübə keçirib. Təcrübə zamanı bir-birini heç tanımayan cütlüklərə qarşı tərəfin fotoşəkilləri təqdim olunub və onlardan özlərinə yaxın, daha ürəyəyatımlı hesab etdikləri bir insanın şəklini seçmək istənilib. Daha sonra isə bir həftə ərzində həmin şəkilləri təqdim edilən insanların gündəlik geyindikləri köynəklər bir qutu içərisinə yığılıb.


Ardı →

İnsanlıq ölürmü?

      Bir bazar axşamı, divanda əyləşib, mavi ekranda nəinki Azərbaycan xalqının, hətta az qala dünya əhalisinin yaxşı tanıdığı Xoşqədəm xanım Hidayətqızının təqdimatında efirə gedən «Səni Axtarıram» telelahiyəsinə baxırdım.

 

      Düzdü, hər dəfə bu veriliş efirə gedərkən, bizlər bir-birindən daha tükürpədici hadisələrin və ayrılıqların şahidi oluruq. Çoxsaylı tamaşaçı auditoriyasına malik olan bu verilişin daimi izləyicisi olmağıma baxmayaraq, həmin axşam daha da dəhşətə gəldim və baş verən hadisə məni bu kiçik məqaləni yazmağa vadar etdi:


Ardı →

İçimdəki canavar... və ya vicdanın səsi

Ağrı var ürəyimdə.Əgər ürək demək mümkünsə ona… İndi o, hər şeyə hazırdır. Qoy hamı nifrət etsin ona. Nifrətə də hazırdı! Çünki nifrətə layiq bilir özünü...


Yaşamaq, yaşamaq, yaşamaq!!! Buna yaşamaq demək olar?! Onun -bunun qəlbin qıra- qıra, səhvlər edə-edə. Nə qədər bağışlanmaq olar? Axı, heç nə unudulmur? Əgər pislik etmisənsə, kimisə incitmisənsə o yaddaşda qalır. Ən azı sənin vicdanının yaddaşında. O isə vaxtaşırı, sənin gözləmədiyin anda düz gözlərinin içinə baxır. Tab gətirə bilərsənmi bu baxışa?! Görüm, necə tab gətirirsən!?


Əgər buir səhv bir neçə dəfə təkrar olunursa? Onda Yaddaşın nə günahı, ya «səhv» nə etsin buna? Umumiyyətlə bu, səhv sayılırmı? Buna «səhv» sözünün arxasında gizlənmək deyirlər. Buna özünü aldatmaq deyirlər. Bu içindəki  qorxulu, heybətli «canavardan» imtina deməkdir. Boynundan atmaq. göz yummaq deməkdir:" Yox, mən o canavarı tanımıram, nə canavar? Belə şey yoxdur!" — deyib, -" Mən sadəcə səhv etmişəm, hamı səhv edir", — deyə özünə təsəlli verməkdir. Təsəlli isə, vəziyyəti yumuşaldır, amma dəyişmir. 


Ardı →

Şəxsi fikirlərim silsiləsindən

“Həyatda, görəsən, işlətdiyi ən azı 10 məişət cümləsində mən əvəzliyini işlətməyən insan varmı?”

Bir günlük tutmuşam, MS Word-də. Martın 1-dən başlayaraq, yazıram. Adını "Çılğın Riyaziyyatçının Gündəliyi" qoymuşam. Faktları yazıram, məni pis göstərəcək bir şey varsa, onları da yazıram.
Yuxarıdakı fikrimdə loru dildə işlətdiyim sözlər olsa da, müəyyən səbəblərdən yazdım. İnsanlar çox vaxt öz həmyaşıdları ilə və ya həmkarları ilə zarafat edirlər. Sonra da deyirlər ki, «xətrinə dəymədi?». Bilirsiniz, əslində həyatda səni nə gözləyir, bilə-bilməzsən. Sadəcə hadisələrin düzülüb-qoşulma alqoritmi məlum ola bilər ki, onu da yalnız ALLAH bilə bilər. Qaldı ki, alın yazısına. Mən alın yazısında insan doğularkən ölənəcən olan dövrü yazıldığını qəbul etmirəm.
Həyat elə bir şeydir, arada bir şablondan çıxmaq gərəkdir. Yəni, dəyişikliklər etməlisən, amma gözlənilməz. «The Curious Case of Benjamin Button» filmində baş qəhrəman Benjamin fiziki cəhətdən qoca şəklində doğulur. Möcüzədir, istisnadır, gopdur, hər nədir, axırı… dəyişiklikdir. Riskli addımlar atmaq gərəkdir.
Elə şeylər vardır ki, sən həmin çərçivədən kənarda düşünə bilmirsən. Məsələn, din, siyasət, təhsil, elm və s. Amma bir qaydaya və ya qanuna əks gedərək, yeni bir şey tapa bilərsən tapılmamış. Sadəcə, əvvəlcədən düşünmək, xəyal etmək gərəkdir. Eynşteyn demişdir:
«Təxəyyül bilikdən daha çox vacibdir. Bilik limitlidir, lakin təxəyyül bütün dünyanı əhatə edir.»
Qayıdaq lap başdakı fikirə. Təsəvvür edin: bir qız və bir oğlan. Onlar 2 il eyni yerdə oxumuşlar və yalnız 2. il ünsiyyətdə olmuşlar, lakin sonra  qızın etibarı qırılmış, beyni dolmuş, ünsiyyəti dağıtmış. Oğlan isə can verən varlıq kimi səbəblərini axtarır. Aradan 2-3 ay keçir. Gözlənilmədən həmin qız və həmin oğlan qrup yoldaşı olurlar, amma heç danışmırlar. Oğlan qızın dərdindən ölür, qız isə… (unknown) Oğlan artıq dəliyə dönür. Şizofreniya, narkolepsi xəstəliklərinə tutulmağa başlayır. Heç də asan deyil. Qızın isə bəlkə də heç vecinə deyil. Və sonda:
“… inan, sevsəydim, heç nəyə fikir verməzdim, amma sən seviləcək adam deyilsən.”
Burada oğlan artıq yuxarıda adını çəkdiyim filmin baş qəhramanlarından biri olan Daisy-in başlanğıcda danışdığı əhvalatdakı hekayətin həqiqət olmasını arzulayır.

Qısası, həyat insan çox şey verdiyi kimi, çox şey də qoparır. Bunlardan biri də özünü qarşındakının yerinə qoymaqdır. 


Davamı →