Рейтинг
+261.39

Düşündürücü hekayələr

211 üzv, 523 topik

Ən gözəl tamaşa

Uşaq vaxtı atamla sirkə getmişdik. Bilet satılan kassanın qarşısında uzun bir növbə var idi. Bizdən öndə ata, ana və 6 uşaqdan ibarət bir ailə dayanmışdı. Kasıb olduqları çox bilinirdi. Paltarları köhnə olsa da, çox təmiz idi. Uşaqlar sevincdən atılıb, düşürdülər. Sirkə gələ bildiklərinə görə çox xoşbəxt idilər.

Bir azdan onlara da növbə çatdı. Ata kassaya yaxınlaşdı və biletin qiymətini soruşdu. Kassir ona biletin qiymətini deyəndən sonra kəkələməyə başladı. Dönüb həyat yoldaşının qulağına nələrsə pıçıldadı. Üzündən necə bir pis vəziyyətə düşdüyü oxunurdu.

Qəfil atam cibindən 20 dollar çıxardı və yerə atdı. Sonra da əyilib yerdən qaldırdı və kişinin çiyninə toxunaraq:
Davamı →

Hər gün müəllimlər bayramı

Yaponiyada təzə işlədiyim vaxt kolleqam Yamomoto müəllimdən soruşdum:
— Yaponiyada müəllimlər bayramı nə vaxtdı?
Yamomota müəllim cavab verdi ki, bizdə müəllimlər bayramı olmur.
Mənə qəribə gəldi. Ürəyimdə dedim bunlar necə adamdılar. Bu qədər iqtisadiyyat, elm və texnikada qabağa getdikləri halda niyə müəllim əməyinə hörmət qoymurlar.
Davamı →

Nə çox geri getmisiniz...

Bir vaxtlar Polşanın ən məşhur pianoçu və bəstəkarı olmuş şəxs. Həm də Şopenin bəstələrinin dünyada ən yaxşı ifaçılarından biri.

Sonra diplomat olur. Siyasətə atılır və Polşanın baş naziri seçilir. Bir gün baş nazir kimi Fransada səfərdə olarkən Paris universitetinin musiqi fakültəsində oxuyan bir gənc yanına gəlib:

— Siz o məşhur pianoçu, bəstəkar Paderevski deyilsinizmi? — deyə soruşur.
Paderevski cavab verir:
— Bəli, o mənəm.
— Bəs indi?
— İndi də Polşanın baş naziriyəm.
Davamı →

Qabaqcadan bilinən evlilik

Dulinli Vey Qu körpəlikdən yetim qalmışdı. Yetkin yaşa dolan kimi evlənmək fikrinə düşdü, amma uzun müddət münasib bir adaxlı tapa bilmədi. "Çjen-quan" adıyla məşhurlaşan sülalə hakimiyyətinin ikinci ilində o, Sinxeyə gedəsi oldu, yolda Sunçenin güneyindəki yeməkxanaya düşdü. Həmsöhbətlərindən biri dedi ki, Sıma Panfan adlı keçmiş məmurun ərgən qızı var, əgər Qunun marağı varsa, yeməkxananın günbatan səmtindəki Lunsin məbədinə gedib, özü bu haqda bir xəbər bilsin.

Qu çoxdan evlənmək arzusundaydı. Elə ertəsi gün, hələ Ay batmamış, məbədə üz tutdu. Məbədin pilləkənlərində xurcunlu bir qoca oturub Ay işığında əlindəki qatlama kağızdan nəsə oxuyurdu. Qu ona yaxınlaşdı, kağıza boylansa da, orda yazılanı oxuya bilmədi.
Davamı →

Paytaxtlı alimin sərgüzəşti

Paytaxtda yaşayan bir neçə alimin toplaşdığı məclisdə insan xarakterinin qəribəliklərindən söhbət düşdü; bəzi adamlar qətiyyətlidirlər, cəsurdurlar, bəziləri isə qorxaq və zəifdirlər, çünki hərənin özünəməxsus xarakteri var. Cəsarətli adamlar heç nədən qorxub-çəkinmirlər, onlar əsl kişidirlər.
Alimlərdən biri lovğa-lovğa dilləndi ki, əgər igidlikdən danışırsınızsa, deməli, söhbət məhz məndən gedir.
Məclisdəkilər gülüşdü:
— Buna inanmaq üçün əvvəlcə sizi sınamalıyıq.
— Mənim bir qohumumun evinə, — bir nəfər dilləndi, — şər qüvvə dadanıb, buna görə də heç kəs orada yaşamaq istəmir. Əgər qorxmadan bir gecəni orada keçirə bilsəniz, biz sizin şərəfinizə ayrıca ziyafət verərik.
Davamı →

İki qardaş haqqında pritça

Çox-çox əvvəllər kəndlərin birində iki əkiz qardaş dünyaya göz açdı. Baxmayaraq ki, doğumları arasında fərq dəqiqələr idi, qalan bütün həyatı boyu ilk doğulan qardaş özünü böyük və deməli daha ağıllı hesab edirdi. Qardaşlar artıq böyüyəndə elə oldu ki, bir yolçu  gecələmək üçün onların evlərində qaldı. Bəlli oldu ki, o Ruh adamıdır və Müdrikdir. Bu vaxt kəndin insanları qonşu camaatla müharibə aparırdı. Bu müharibə insanlara artıq çoxlu qəm-qüssə gətirmişdi. Amma heç kim bilmirdi ki bu müharibədən və ölümdən necə yaxa qurtarsınlar. Və qardaşlar Müdrikdən nəsihət istədilər.
Davamı →

Paltar geymiş Mələyin fəryadı və ya ruh yerinə Mələk olan insanın əzabları.


Kimə, nə üçün yazıram mən bu sətirləri? Yəqin ki, elə ancaq özüm özümə. Axı, illərlə müqəddəs məkanda olarkən, yalnız iki dəfə tanındım, o da Allahın izni ilə Ruhu ağıldan azad insanlar tərəfindən. Ağıl Ruhun qarşısında durmuş bir daşdır, yox bu daha çox bir qayadır. Mümükün deyil onu adlamaq, üstündən keçmək. Iti daşlarla yuxarı qalxmaq əlləri qanaya-qanaya və ağlın şirin həzz yolları ilə aşağı sürüşmək və yenidən ruhani qüvvə toplayaraq irəli doğru sürünmək… Hər kəsə nəsib olmur bu. Qayanın dibində isə elə gözəl, rahat, ləzzətli və istidir ki. Və ağıl fani paltarlardan, sənin üçün istədiyin hər şeyin illuziyasını yaradacaq. Təki, sən istə. İsti ocaqla fani sevgi, nəsli artıracaq uşaqlar, var-dövlət, şöhrət istə-fərq etməz. Təki sən istə. İstə, istə və hər şey sənə veriləcək. Bu ya başqa illuziyada fərqi yoxdur təki sən istə. İstə! Fani olanı istə...
       “Bu ki, çox çətindir!” — deyə çoxları qışqırırlar. Yox, çətin deyil. Mən dəfələrlə paltar geymişəm. Əlimdə əl ağacı, cismimi hər nə tapdığımla qıdalandıraraq sonsuz yollar getmişəm. Hökmdar idim və saysız-hesabsız xalqlara başçılıq etmişəm. Hər dəfə də paltar məni basırdı, sıxırdı və yaşamağa mane olurdu. O qorxudan əsir və xəstələnirdi, onu ram etməyincə hamıdakı kimi əvvəlcə çox şey istəyirdi. O vəhşi heyvandan toxunulmuş paltar, yalnız sahibindən — Ruhdan qorxur. Bir çoxları Ruhdan heyvandan qorxan kimi qorxarlar, onlara mane olar necə ki mənə paltar yaşamağa mane olur. Belə insanları mən anlaya bilmirəm. Bütün əbədiyyəti bir ana dəyişmək? Bunun mənası nədir? Heyvan dərisinin ağuşunda əzab çəkmək, gündən-günə dağılan paltara xidmət etmək. Budurmu həyat? Həyat sonsuzdur! Onda əzab yoxdur, o dağılmır, çünki Ruh heç vaxt dağıla bilməz. Paltarın isə Evi yox, ancaq müvəqqəti saxlandığı anbarçası olar. Yalnız Ruhun həqiqi Evi var! Məhz elə Ruh, Əbədiyyətə sarı can atmaqla, insanın bütün ömrü boyu axtardığı bu Ev hissini doğurur.


Rigden Djappo
Anastasiya Novıx. AllatRa.


Davamı →

Səfehlər kəndi

Xusyan əyalətinin Dunzışansun kəndinin sakinlərinin, uşaqdan böyüyə, hamısı səfeh idi. Həmin kənddən olan bir qoca öz oğlunu Çanyandakı bazardan qul almağa yollayanda dedi:

— Eşitdiyimə görə, Çanyanda alverçilər satmaq istədikləri qulu gizlədirlər ki, o, əvvəlcədən duyuq düşməsin. Sən orda əməlli-başlı axtar, yaxşı qul tapıb al.

Oğlan bazarı gəzməyə güzgüsatılan sıradan başladı. Güzgülərdən birində, ucaboy olmasa da, möhkəm bədənli bir nəfər görəndə fikirləşdi ki, yəqin, alverçi orda qul gizlədib. Barmağıyla güzgünü çırtmalayıb dedi:
Davamı →

Insan nankor varlıqdır. Gəlin 1 günlük ömrü olan kəpənəkləri bənövşələrə qurban verməyək.




Kəpənəyin arxasınca qaçırsan hələ,
Boğaz göynəyir, nəfəs daralır.
Bilmədən torpağa ayaq basanda,
Bənövşələr ayaqlar altında qaldı!


Bir günlük ömrü olan kəpənək bəzən insanı ona  davamli olaraq aludə olmağa, arxasınca qaçmağa sövq edir, nəticədə bənövşələri əzməklə kəpənəyi əldə etmək olur. Insan nankor varlıqdır. Gəlin 1 günlük ömrü olan kəpənəkləri bənövşələrə qurban verməyək.  Təbriz Əli
Davamı →