Рейтинг
+260.26

Düşündürücü hekayələr

206 üzv, 517 topik

İki qardaş haqqında pritça.


          Çox-çox əvvəllər kəndlərin birində iki əkiz qardaş dünyaya göz açdı. Baxmayaraq ki, doğumları arasında fərq dəqiqələr idi, qalan bütün həyatı boyu ilk doğulan qardaş özünü böyük və deməli daha ağıllı hesab edirdi. Qardaşlar artıq böyüyəndə elə oldu ki, bir yolçu  gecələmək üçün onların evlərində qaldı. Bəlli oldu ki, o Ruh adamıdır və Müdrikdir. Bu vaxt kəndin insanları qonşu camaatla müharibə aparırdı. Bu müharibə insanlara artıq çoxlu qəm-qüssə gətirmişdi. Amma heç kim bilmirdi ki bu müharibədən və ölümdən necə yaxa qurtarsınlar. Və qardaşlar Müdrikdən nəsihət istədilər.
            Ruh adamı onlara qulaq asıb, həyatın və ölümün mənası barədə onlara sadə həqiqətələr söylədi. O onlara insanların dünyasında nə baş verdiyi barədə, insan təbiətinin duallığı haqqında, nə onu cahalətin zəncilərində saxlayır və bundan necə azad olmaq barəsində danışdı. O, həqiqi yolu necə tapıb Ruhunu xilas edib həyatın və ölümün hüdudlarından kənardakına necə yetişə bilmək barədə danışdı. Sonda isə dedi: “Ölümdən xilas olmaq yalnız Həqiqəti dərk etməklə mümkündür. Həqiqət-daxilin nailiyyətidir. Həqiqət yolçuluğu-zahirin. Və yalnız bu Yolu keçməklə siz Həqiqəti dərk edib ölümdən xilas ola biləcəksiniz”. Amma qardaşların hər biri Müdrik insanın sözlərini öz bildiyi kimi başa düşdü. Və hərəsi Ruhunu xilas etmək üçün öz yolunu seçdi. Böyük qardaş qərara aldı ki, özünü ruhani biliklərlə kamilləşdirsin. O doğma əyalətini tərk etdi ki, müharibədə iştirak etməsin. Çoxlu ölkələri gəzdi və yerli xalqların dinlərini öyrənib ən yaxşı hesab etdiyini, onu tez bir vaxtda “daxili nailiyyətə” yetirəcək olanını seçdi. Sonunda ən müxtəlif bilik və təcrübələr qazanaraq öz səylərində o qədər irəlilədi ki, özünü Nurlanmış, ilahi təqdirlə xeyir-dua verilmiş, seçilmiş saydı. Bu zaman özü buna o qədər inandı ki, başqaları da ona inandılar və ondan öyrənməyə başladılar.
            Balaca qardaş isə insanların yanına getdi və Müdrikdən eşitdiyi sadə həqiqətləri onlara danışmağa başladı. Bəziləri onunu sözlərinə qulaq verərdi. Digərləri onun sözlərinə gülərdilər, çünki bu dünyada hər şeyin allahların məsləhətlərinə qulaq asan hökmdarların həll etdiyini zənn edirdilər. Amma sonra hətta kimlər ki gülürdülər, onla da bu gəncin sözlərini diqqətlə dinləməyə başladılar, belə ki, onun dedikləri doğru idi, onlarda Həqiqət var idi. Və insanlar ona deyirdilər ki,  müharibə istəmirik, heç kimi öldürmək və özləri də ölmək istəmir. Amma biz nə edək, bizi ki, döyüşməyə məcbur edən hökmdarlardır axı? Bu sözlərə gənc cavab verdi: “Əgər hökmdarlar dağıda bilir amma qurucu ola bilmirlərsə onların faydası nədir ki? Əgər onlar ölünü diriltmək gücündə deyillərsə onda necə diriləri ölümə məhkum edə bilərlər? Hər bir insan ağacdan budağı qopara bilər, amma onu ağaca birləşdirməyi yalnız Usta bacarar. Hökmdar isə-o yalnız bir insandır. O da istənilən biriniz kimi ölümdən qorxur və ona görə də əmrlər verməklə öz döyüşçülərinin həyatlarının arxasında gizlənir. Amma onun əmrlərini yerinə yetirən sizsiniz. Hökmdar təkdir siz isə çoxsunuz. O özünə güclü deməklə sizi aldadır, çünki onun gücü iradənizə zidd, onun iradəsini yerinə yetirən sizsiniz. Əgər insanlar silahlarını qoysalar, döyüşəcək kimsə olmayacaq. Dağın gücü zirvəsindəki daşda yox onun yekparəliyindədir”. Və insanlar bu müdrikliyi anladılar və müharibə etdikləri qonşu cammata da çatdırdılar. Həqiqət eşidilmişdi. Və insanlar silahlarını qoydular. Bu cür, Müdrikin həqiqi sözlərini insanlara çatdıran sadə bir gəncin sayəsində müharibə bitdi və sülh yarandı. Və çoxlarını Həqiqət xilas etdi və çoxları ona yol tapdı.
            Amma zaman tez axır. Qardaşların dünyəvi illəri keçdi. Necə ki, eyni gündə doğulmuşdular elə də eyni gündə öldülər. Yorulmadan göstərdiyi səylərinə görə böyük qardaş elə böyük ruhani zirvələrə çatmışdı ki, arxasında Çinvat körpüsünün yüksəldiyi Keşikçinin qarşısına çıxa bilmişdi.  Və ona, balaca qardaşının körpünü keçib Qapıçının özünün onun üçün Əbədiyyətə qapılarını açdığını görmək nəsib oldu. Və bu gördüyü böyük qardaşı o qədər heyrətləndirdi ki, qalan bütün doqquz reinkornasiyanı da gördüyü barədə xatirəni saxlayıb bu barədə insanlara danışmaqla balaca qardaşının yolu ilə getdi.

Anastasiya Novıxın «AllatRa» kitabından. 
Davamı →

Paltar geymiş Mələyin fəryadı və ya ruh yerinə Mələk olan insanın əzabları.


Kimə, nə üçün yazıram mən bu sətirləri? Yəqin ki, elə ancaq özüm özümə. Axı, illərlə müqəddəs məkanda olarkən, yalnız iki dəfə tanındım, o da Allahın izni ilə Ruhu ağıldan azad insanlar tərəfindən. Ağıl Ruhun qarşısında durmuş bir daşdır, yox bu daha çox bir qayadır. Mümükün deyil onu adlamaq, üstündən keçmək. Iti daşlarla yuxarı qalxmaq əlləri qanaya-qanaya və ağlın şirin həzz yolları ilə aşağı sürüşmək və yenidən ruhani qüvvə toplayaraq irəli doğru sürünmək… Hər kəsə nəsib olmur bu. Qayanın dibində isə elə gözəl, rahat, ləzzətli və istidir ki. Və ağıl fani paltarlardan, sənin üçün istədiyin hər şeyin illuziyasını yaradacaq. Təki, sən istə. İsti ocaqla fani sevgi, nəsli artıracaq uşaqlar, var-dövlət, şöhrət istə-fərq etməz. Təki sən istə. İstə, istə və hər şey sənə veriləcək. Bu ya başqa illuziyada fərqi yoxdur təki sən istə. İstə! Fani olanı istə...
       “Bu ki, çox çətindir!” — deyə çoxları qışqırırlar. Yox, çətin deyil. Mən dəfələrlə paltar geymişəm. Əlimdə əl ağacı, cismimi hər nə tapdığımla qıdalandıraraq sonsuz yollar getmişəm. Hökmdar idim və saysız-hesabsız xalqlara başçılıq etmişəm. Hər dəfə də paltar məni basırdı, sıxırdı və yaşamağa mane olurdu. O qorxudan əsir və xəstələnirdi, onu ram etməyincə hamıdakı kimi əvvəlcə çox şey istəyirdi. O vəhşi heyvandan toxunulmuş paltar, yalnız sahibindən — Ruhdan qorxur. Bir çoxları Ruhdan heyvandan qorxan kimi qorxarlar, onlara mane olar necə ki mənə paltar yaşamağa mane olur. Belə insanları mən anlaya bilmirəm. Bütün əbədiyyəti bir ana dəyişmək? Bunun mənası nədir? Heyvan dərisinin ağuşunda əzab çəkmək, gündən-günə dağılan paltara xidmət etmək. Budurmu həyat? Həyat sonsuzdur! Onda əzab yoxdur, o dağılmır, çünki Ruh heç vaxt dağıla bilməz. Paltarın isə Evi yox, ancaq müvəqqəti saxlandığı anbarçası olar. Yalnız Ruhun həqiqi Evi var! Məhz elə Ruh, Əbədiyyətə sarı can atmaqla, insanın bütün ömrü boyu axtardığı bu Ev hissini doğurur.


Rigden Djappo
Anastasiya Novıx. AllatRa.


Davamı →

Səfehlər kəndi

Xusyan əyalətinin Dunzışansun kəndinin sakinlərinin, uşaqdan böyüyə, hamısı səfeh idi. Həmin kənddən olan bir qoca öz oğlunu Çanyandakı bazardan qul almağa yollayanda dedi:

— Eşitdiyimə görə, Çanyanda alverçilər satmaq istədikləri qulu gizlədirlər ki, o, əvvəlcədən duyuq düşməsin. Sən orda əməlli-başlı axtar, yaxşı qul tapıb al.

Oğlan bazarı gəzməyə güzgüsatılan sıradan başladı. Güzgülərdən birində, ucaboy olmasa da, möhkəm bədənli bir nəfər görəndə fikirləşdi ki, yəqin, alverçi orda qul gizlədib. Barmağıyla güzgünü çırtmalayıb dedi:
Davamı →

Insan nankor varlıqdır. Gəlin 1 günlük ömrü olan kəpənəkləri bənövşələrə qurban verməyək.




Kəpənəyin arxasınca qaçırsan hələ,
Boğaz göynəyir, nəfəs daralır.
Bilmədən torpağa ayaq basanda,
Bənövşələr ayaqlar altında qaldı!


Bir günlük ömrü olan kəpənək bəzən insanı ona  davamli olaraq aludə olmağa, arxasınca qaçmağa sövq edir, nəticədə bənövşələri əzməklə kəpənəyi əldə etmək olur. Insan nankor varlıqdır. Gəlin 1 günlük ömrü olan kəpənəkləri bənövşələrə qurban verməyək.  Təbriz Əli
Davamı →

Bərəkallah ustadına

Bağdad xәlifәsinin qardaşı Bәһlul Danәndә sәһrada gәzәndә bir yolçuya rast gəldi. Yolçu qabağında bir yüklü eşşәk gedirdi. Bәһlul bu kişidәn xәbәr aldı:
– A kişi, nә satırsan?
Kişi dedi:
– Kişmiş satıram.
Bәһlul dedi:
– Mәnә kişmiş ver, әvәzindә sәnә һikmət öyrәdim.
Yolçu dedi:
– Mәn razıyam.
Yolçu Bәһlula bir qədәr kişmiş verdi. Bәһlul dedi:
– Birinci, bir mәclisә gedәndә yerini tanı, sonra otur.
Davamı →

Bəhlul və Harun

Bir gün Bəhlul Danəndə xəlifə Harun Ərrəşidə bir sual verir. Deyir: “Təsəvvür et səhradasan, 50-60 dərəcə istilik var. Yolunu azmısan, içməyə də su tapa bilmirsən. Artıq ölüm təhlükəsi ilə üzbəüzsən. Belə bir vəziyyətdə bir nəfər tapılır və sənə istədiyin qədər su təklif edir. Amma bunun müqabilində xilafətinin yarısını istəyir. Verərsənmi?” Xəlifə cavab verir: “Bəli, verərəm.”

Bəhlul soruşur: “Bir içim su üçün xilafətin yarsını verərsən?”
Xəlifə deyir: “Bəli, ölməkdənsə hakimiyyətin yarısını vermək daha yaxşıdır.”
Bəhlul sözünə davam edir: “Təsəvvür et suyu içdin və ayaqyoluna getməlisən. Amma hər hansı səbəbdən bu işi görə bilmirsən. Bədənində xəstəlik tapılıb, böyrəklərində problem yaranıb
Bu zaman bir həkim yaxınlaşır və deyir: “Mən səni müalicə edərəm. Bir şərtlə ki, hakimiyyətin qalan yarısını da mənə verəsən.” Verərsənmi?”
Davamı →

Danəndədən hikmətli hədis


Bir dəfə Bəhlul illər boyu bacısı ilə küsülü şəxsi görüb deyir: 
– Əgər sən Hüseyn ibn Əlinin (ə) bacısı Zeynəbə (ə) olan məhəbbətindən xəbər tutsaydın, bacınla bir gün də küsülü qalmazdın. 

Həmin şəxs Bəhluldan onların arasındakı münasibətlər barədə soruşduqda deyir: 

Davamı →

Yapon qızın insanlığa ümid mirası buraxan hekayəsi

Sadako SasakiII. Dünya Müharibəsini sona çatdırmaq məqsədiylə, Amerika Birləşmiş Ştatları tərəfindən Xirosimaya atom bombası atılanda, Sadako Sasaki bu şəhərdə yaşayırdı. Milyonlarla uşaq kimi o da bu faciəyə şahid oldu. Dağıdıcı təsirlərini dərindən hiss etdi. Sadako'nun mübarizə dolu hekayəsi, onu sülhün və nüvə silahsızlaşmasının rəmzinə çevirdi. Haqqında filmlər çəkildi, kitablar yazıldı.

Kiçik yapon qızın insanlığa ümid mirası buraxan hekayəsi;
Sadako Sasaki 1943-1945 illəri arasında Yaponiyanın Xirosima şəhərində yaşamış kiçik bir Yapon qız idi. Sasakinin 12 illik ömrü, ümid və yaşama bağlılığa dair dərin izlər buraxıb.
Davamı →

Məcnun

Leylinin dərdindən Məcnunun bədəni görünməz oldu. Üzüqoylu səhraya döşəli qalmışdı, damarlarında qanı qaynayırdı. Bir həkim rəhmə gəlib Məcnunun quru qaraltısına əlac eləmək fikrinə düşdü. Buyurdu ki, gərək xəstədən qan alınsın.

Dəllək gəldi. Məcnunun qolunu bərk-bərk sıxıb damarını çərtmək istədi. Məcnun dəlləyin əlini itələyib:

— Çıx get, — dedi, — sənin həkimliyin mənə gərək deyil!

Dəllək dedi:
— Səhrada aslanları başına yığan sən deyildinmi?! İndi bir qaşıq qanındanmı qorxursan?

— Yox, məni qorxudan bu deyil, — Məcnun dedi, — mənim daş səbrim çox ağrıya güc gəlib. Ancaq sevgim qanımın hər damlasına hopandan Leyli ilə mənim aramdan pərdə götürülüb. Odu ki, qorxuram ülgücünlə sevgimi yaralayasan.
Davamı →