Рейтинг
+94.62

Poeziya

101 üzv, 438 topik

Yağış

Hardandır səndə bu qədər acı,

Qəm doludur hər damcın.

Könülsüzsən axı niyə?

Səhralara, quru çöllərə can atırsan

Yağmaq üçün, çillənmək üçün.

Yağmaq istəmirsən bu torpağa?

Bura nəmlik, sərinlikdi...

Yenə yağacaqsan bura?

Buludlar qovub səni,

Qovhaqovdan bezikmisən.

Yağış yağır ağır-ağır.


Ardı →

Memento (məni xatırla) | Federiko Qarsiya Lorka

Bir gün səni tərk etsəm,Federiko Qarsiya Lorka
Ölümə doğru getsəm,
Basdırın gitaramla,
Məni çay qumluğunda.

Bir gün səni tərk etsəm,
Ölümə doğru getsəm,
Gömün çiçək dibinə,
Portağal bağlarında.

Bir gün səni tərk etsəm, 
Ölümə doğru getsəm,
Yelqovana dönəcəm,
Evlərin damlarında.

Sükut olsun hər yerdə! 
Mən öləndə,
Mən öləndə...

Sükut
Dostum,
dinlə bu səssizliyi,
Dalğaların səsini,
Dağların nəfəsini,
Hopdurmuşdur özünə,
Sükut yerə əyilir,
Düz torpağın üzünə…


Ardı →

Səfil rəssamın bahar mənzərələri

Uşaqlığımın qoxusu gələn
bir yaz axşamı.
Ürəyimdə bahar olmasa da
yaraları sağalmış.

Bahardı, yollar uzunu
Ağaclar çiçəkləmiş.
Açılmır yorğun ürəyim,
Yenə kimdən incimiş?!    

Mən- günəş görməyən
bir zirzəmi.
İçimdə səfil rəssamın
Bahar mənzərələri.

Çox uzaqlarda
mənim ürəyimi çalan
həzin bir nəğmə.
Həyat gözəldir bəzən
Hər şeyə rəğmən.


Ardı →

Sən dərsə gəlməyəndə

Düşür yadıma hərdən
Məktəb həyətində mən
Yoluna göz dikərdim
Qəlbim sızlardı birdən
Sən dərsə gəlməyəndə...

Durub-durub anardım
Gizli-gizli yanardım
Neçə dostun içində
Özümü tək sanardım
Sən dərsə gəlməyəndə...

Zəng səsi ucalardı,
Uşaqlar söz alardı.
Gözlərim boş masada,
Ardı →

Son unudulma tarixi | Rəşid Səfərov

İnsanlar da balıq konservləri kimidir
Onların üzərlərində qırıq-qırıq xətlərlə
Tarixi rəqəmlər yazılır:
“Son unudulma tarixi”
İnsanların da gün gəlir vaxtları keçir
Balıq konservləri kimi onlar da bir gün
Acı bir dad verərək zibil qutusuna atılır


Ardı →

Analar aldatdı bizi | Ramiz Rövşən

Şirin-şirin yuxudaydıq, Rsmiz Rovşən
Bir zalım oyatdı bizi.
Anaların gucağından
Bu dünyaya atdı bizi.

Düşdük yolların ağına,
Baxtımızın sorağına,
Qatdı bizi qabağına,
Əlində oynatdı bizi.

Biz ki yol nədi bilməzdik,
Biz ki öl nədi bilməzdik,
Bilsək dünyaya gəlməzdik,
Analar aldatdı bizi…
Davamı →

Nə bilim | Məmməd Araz

Səndən mənə bir ömürlük xatirə,
Məndən sənə nə qalacaq, nə bilim?
Çətin bir də daş üstə daş bitirəm,
Niyə uçdu bu qalaçıq, nə bilim...

Damağımda bal sevdanın turş dadı
Uşaq ağlım inadıma qurşadı.
Nə hönkürdü bu naqafil gurşadı?
Kimə dedim, — dedi, — ancaq: «nə bilim!»

Günlər mənə gün yazmağı unutdu,
Gülüm, günün güllərimi qurutdu.
Bu oyunda kim uduzdu, kim uddu,
Peşimanı kim olacaq, nə bilim?
Ardı →

Ana | Mikayıl Müşfiq

Bir gün Mikayıl Müşfiqi Rəsul Rza evinə dəvət edir.Xeyli söhbətdən sonra süfrəyə yemək gətiriləndə Müşfiq gülümsəyərək:
— Mən ömrümdə bu böyüklüyündə qutab görməmişəm, — dedi, — ac adam bunun ikisini güclə yeyər. 
Dostlar gülüşdülər. Rəsulun anası isə dedi:
— Oğlum, bu, qutab deyil. Şirvanda hamı ona kətə deyər. Çox dadlıdır. İçərisinə ən ətirli göyərtilər, bir də turşu əvəzinə nardança qoymuşam. Nuşi-canlıqla yeyin. 
Müşfiq ilk dəfə eşitdiyi «kətə», «nardança» sözlərini ağızucu təkrar etdi. Nədənsə bir anlığa xəmir yayan Rəsulun anası ilə sac üzərində kətə bişirən qaynanasına baxdı və dərindən köks ötürdü. Bir papiros yandırıb, ürəyində həmişəlik qubar salmış bu sözləri pıçıldadı:
— Görəsən, anam sağ olsaydı...
Həmin axşam Müşfiq üzünü xatırlamadığı, sözünü, söhbətini yada sala bilmədiyi, 2 yaşında ikən itirdiyi anası Züleyxa haqqında şerini yazdı:
Ardı →