Biz tərəfləri



Qazaxa gedərik səninlə bir gün:
Sənə də göstərim biz tərəfləri.
Şeirlə danışar insanlar, gülüm,
Görçək Dəli Kürün söz tərəflərin.
 
Kür burda bölünüb, haçalanıbdır.
Göy azan eşidib, savab alıbdır.
Ay gözəl, aşıqlar havalanıbdır:
Duyursan Qazaxın saz tərəflərin?
 
Təsanə dərd oxur- sim simə təndir.
Kiminin saçına həsrəti dəndir.
Sərhəddin o yanı yenə Vətəndir:
İndi qürbət olub biz tərəfləri.
 
Ayrılıq həsrətə döz dağı oldu:
Ağı dağı oldu, söz dağı oldu.
İgidlər düşmənə göz dağı oldu:
Vətəndə qürurla gəz tərəfləri.

Sular cuşa gəlir, sular kürləyib.
Göylərdən buraya Göyəzən gəlib.
Gəz, dolan dünyanı, dədələr deyib: 
Öləndə insana öz tərəfləri

Cavidan Hacıyev

Davamı →

Qaçış



Bəlkəbu gecə mən də
Olum bir azca uşaq.
Qaçım dərdsiz, qayğısız,
Bir azca olum şıltaq.

Qaçım yumub gözləri,
Qaçım hayana gəldi.
Dünya da kı… qoy qalsın,
O, əzəldən belədir.

Dünya öz qayğısında,
Bəlkə itib yaddaşı.
Bəlkə bizləri görmür,
Ya saymır, uzaqbaşı.

Bizdən dünyaya nə var?
Dünya öz işindədir.
Deyirlər, dünya dərdi
«Tabut, beşik dərdidir» (1).

Bəlkə oyuncağıyıq
Bu ərköyün uşağın.
Söz var: «Dünya da qaçır
Başdan alıb papağı» (2).

Məndən dünyaya nə var,
Dünya da mənlik deyil.
Mənimki ötəridir,
Beş-on misralıq meyil.

Qaçıram hara gəldi,
Bu dünyanın əlindən.
Bir gecəlik azadə,
Bir şeirlik küləyəm.

Bu şeirlə qaçıram
Bu gecə bu dünyadan.
Çox da ki qaç, bitəcək
Bu şeir də sonunda.

Uzun-uzun yazmaqla,
Qaçmağın nə mənası?
Gözlə, indi gəlirəm,
Salam, qayğı dünyası.

Cavidan Hacıyev


_____________________________________________
(1), (2) — www.youtube.com/watch?v=SZu_QHd6ppw
 

Davamı →

Nəfəs

«Nəfəsim ol» söyləyir sevgidən yazan şair.
«Nəfəsimsən» yazılır namələr sətir-sətir.
Nəfəslə həyat gəlir..
                               Gedir həyat nəfəslə. 
Nəfəs özü də bitir- yenisi gəlsin deyə.
Yeni nəfəs gələcək — arxayındır insanlar:
Yaman çoxdur unudan — nəfəs sayılı olar.
Davamı →

Ayrılıq şeiri

                                                                                                  Əmimin əziz xatirəsinə

Nə qədər vaxt keçib? -sayırsan orda?
Bizimçün vaxt donub sən gedən gündən.
Əslində fərqsizdi, olsan da harda -
Nömrən ki bizdədir, zəng gələr birdən.
Davamı →

Sonda olmur kəlmələr

Şeir yazımmı görən?
Şeir yazım bu gecə?
Görən vərəq neyləyər
Yenə məni görüncə?
 
Yazmıram nə zamandır:
Toz basıb vərəqləri.
Söz yox olur, amandır,
Kimsəsiz məzar kimi.
 
Məzartək söz yox olur.
Yollarda çıxır alaq.
Qəlblər kinlə doludur:
Şeir yox qalaq-qalaq.
 
Görən vərəq neyləyər?
Küsüb, ya da unudub.
Son dəfə mən gedəndən,
Sarılığa tutulub.
 
Şeir yazım görəsən? 
Şeir yazımmı incə?
Tənha sarı vərəqlə,
Dərdlərim, bir də gecə.
 
Bəlkə kimsə gülüncə,
Gülərsə təmənnasız,
Şeir doğar bu gecə.
Ammasız, intəhasız.
 
Gecə günəştək şeir?
Şəms ki doğmur gecələr.
Bəlkə hiss sona gedir? - 
Sonda olmur kəlmələr.


Cavidan Hacıyev

Davamı →

Rəssam

Bir vaxt sorardılar mənə uşaqkən:
«Nə olmaq istərsən böyük olanda?»
Bəlkə olduğundan sual çox erkən -
Mən cavab verərdim nə gəldi onda.

Bir gün bənna idim, bir gün kosmonavt.
Mühəndis olurdum bəzi günləri.
Artıq bu suala şərh verib həyat-
Ay sual soranlar, hardasız indi?

Hara getmisiniz, sual soranlar?
Yenə də soruşun sualı məndən.
Bizlərə dərs verir həyat zamanla.
İndi soruşsanız — «rəssam» deyərəm.

Bir pozan istərəm, bir də ki fırça.
Kətansa — həyatın elə özüdür.
Elə hey çəkərdim, bəlkə, doyunca.
«Doyunca»? — Həyatdan doymaq olur ki?

Bir çörək çəkərdim uşaq əlində -
Gecələr küçədə ac dilənməsin.
Al kəmər çəkərdim bir qız belində - 
Cəbhədən ər gəlsin, şəhid gəlməsin.

Ay ata, ay ana, zəm-zəm dadında
Bizə su verdiniz — dərd içə-içə.
Bizi yaşadarkən ağ gün çağında,
Olub saçınızda ağ dən iç-içə.

Saçınız ağarıb sizə sormadan.
Bəlkə də artacaq yenə qırışlar.
Bir nəhəng buludu çəkim səmada - 
Saçdan ağı yuyan yağsın yağışlar.

Bir pozan tapardım, pozsun qırışı.
Alında qalmasın kədər izləri.
Pozum Xocalıda güllə yağışın,
Pozum hər mərmini, hər gilizləri.

Bir nəvə çəkərdim nənə dizində.
Bir nağıl çəkərdim heç vaxt bitməsin.
İnadla pozardım — Gəncə düzündə
Zülmətlər gətirən payız gecəsin.

Çox çətin bir işdir dərdləri pozmaq:
Dərdi unutmadan çayı keçərdim.
Məzarla qartopu oynayan uşaq,
Sənə gülləkeçməz ata çəkərdim.

Ay sual soranlar, soruşun yenə.
Çətin ki, kiməsə əlac yazardım.
Bəlkə də gizlincə gedib Göylərə,
Təkcə alma bitən ağac pozardım.


Cavidan Hacıyev
Davamı →

Hər şeyə rəğmən yaşamaq – Südabə Ağabalayeva yazır

«Demək, mənim qismətimə Ayın qaranlıq tərəfi olmaq düşüb. Canımda işıqlı tərəfin həsrəti, mən qaranlığı yazıram, qaranlığı ağlayıram, qaranlıqdan çəkib çıxardıram dərdlərimi – misra-misra, bənd-bənd.İşıqlı tərəfi hamı görür, qaranlıq tərəfi görməyə can atanların isə, hələ zamanı gəlməyib.”
(F. Məmmədli)

Davamı →

Mən bir termos şüşəsiyəm

Təsadüfən köhnə kitabların birində rast gəldiyim avtoqraf məni yaman tutdu: “Ömrü boyu sözün qabağından qaçmışam… Amma sənə layiq söz tapa bilmirəm...”
Bu sözlər İsa İsmayılzadənin idi.
Bu sözlər də eləcə:
“Hərdən sözün-şeirin sıxıntısından, qələmə gəlməyən sözün, əlimə gəlməyən sözün ağrısından ürəyim sızıldayır; dünyada hər şeyin məndən ötrü qurtardığı belə anlarda harasa baş götürüb qaçmaq, uzaqlarda, əl çatmayan, ün yetməyən bir yerdə yolumu gözləyən itkin sözlərin dalınca düşmək, doğma, əziz adam kimi sözə sığınmaq, o sözün boyunu oxşamaq istəyirəm”.

Davamı →

Xalq və tarix qarşısında cavabdehlik

Xalqın düşünən beyni, döyünən qəlbi onun ziyalısıdır.
Sabir Rüstəmxanlı çoxminli izdiham qarşısına çıxmağa haqqı, ağlı-məntiqi, bəlağəti və cəsarəti çatan ziyalıdır, eyni zamanda, onun Tariximiz qarşısında başını uca tutmaq, gələcəyin, haqq-hesabına, sorğularına mərd-mərdanə cavab vermək imtiyazı var.

Davamı →