Qurban


Yığıb son parasını kişi gedir bazara:
Oğlu döyüşdən gəlir — qurbanlıq qoç almağa.
Bir vaxt yurda gələndən qara donlu kafirlər,
Bir ata qurban deyib, oğul yolunu gözlər.

Döyüşsə çoxdan bitib, keçib üstündən illər:
O vaxtın gənclərinə indi "əmi" deyirlər.
Ata üçünsə zaman donub oğlu gedəli.
Ata ayırd eləmir fəsilləri, günləri.

Oğul gedəndə dedi: "İndi Vətən vəsfiyik.
Düşmən kimdir, ay ata? — Qoç Koroğlu nəsliyik!"
Bir ata qurban deyib, indi əməl etməli.
Bir ata qurban deyib İbrahimtək, kəsməli.

Ata kəsdi ağ qoçu oğlunun qədəminə,
Qoç qanından xal qoydu şəhidin kəfəninə.
Qəribə dinclik tapdı ata oğlu gələli: 
Qucaqlamaq çətindir axı boş qəbirləri.
Boş qəbirdə həsrət var, boş qəbirdə ümid var.
Vətənin şəhidinə Vətən özü darıxar.
Bir ata hüzur tapdı, bir kənddə qəbir artdı.
Bir qadın ruhundasa qız yenidən ağladı.
Oğul təkçə atanın, şəhid — bütün elindir.
Şəhid nəşi tapılıb — bir kənd yas içindədir.
Geçikmiş məktub kimi, bəlkə, bir-bir gəlirlər
Koroğlu əqidəli itkin düşmüş şəhidlər. 



Cavidan Hacıyev
Davamı →

Qızıma

Şimşək sürətli eşqi, ilk andan bağlılığı
Ya şairlər uydurub, ya üç alma nağlıdı.
Bütün fani cahanda sevgi kitabı nə çox:
«Filan-filan şahlıqda biri vardı, biri yox...»
Davamı →

Süleyman Rüstəm

Süleyman Rüstəmin yazdığı bütün əsərlər sevgidən, inamdan qaynaqlanıb. O, Azərbaycan ədəbiyyatının çox görkəmli nümayəndələrindən biridir. Onun hər bir əsəri ədəbiyyatımızın solmayan səhifələrini təşkil edir. O, XX ərs Azərbaycan poeziyasının coşqun ruhlu, novator şairlərindən biri olub. Süleyman Rüstəm öz yaradıcılığında Azərbaycanın bütün dilbər qüşələrini vəsf edib, vətənə, torpağa məhəbbət, əməyə qiymət onun poeziyasının mayasını təşkil edib. Yaradıcılığında Sovet dövrünün tələbinə uyğun rejimi təbliğ edən şeirlərə də yer ayırdığı üçün bu günün baxışı ilə şair tənqidlərə məruz qalsa da onun yaradıclığını bir heç saymaq olmaz. Tənqidçi Bəkir Nəbiyev Süleyman Rüstəmi Azərbaycan poeziyasının müxtəsər, poetik ensiklopediyası adlandırırdı.
Süleyman Rüstəm 1906-cı il 12 mart tarixində Bakıda kasıb dəmirçi ailəsində dünyaya göz açıb. Kasıb həyat tərzi, çətin uşaqlıq keçirməsinə baxmayaraq, ədəbiyyata, poeziyaya böyük maraq göstərib, yaradıclığınında da fəhlə, kəndli əməyinə, torpağa və zəhmətə qiymət verməyi öz poeziyasında işıqlandırıb.


Davamı →

Bənim tanrım

Bənim tanrım
Hər qulun cihanda bir pənahı var,
Hər əhli-halın bir qibləgahı var,
Hər kəsin bir еşqi, bir ilahı var,
Bənim tanrım gözəllikdir, sеvgidir.


Davamı →

Anama

Əzəldən bu dünyaya gəlmişəm oğru kimi:
Yuxunuzu çalmışam, çəkdiniz keşiyimi.
Bəslədiniz çiçək tək, məhəbbət verib mənə.
Mən də vərdişkar kimi qayğı verdim əvəzə.

«Mən kiməm ki?» soruşdum — adi yuxu oğrusu.
Bir oğru ki, həmişə çəkilibdir qayğısı.
Bir oğru ki, heç zaman bilməyib kədər nədir.
Bir oğul ki, qartallar çiyinlərdə bəslədi.

«Mən kiməm k?» soruşdum — adicə şıltaq uşaq.
Bu uşağı böyüdür müdrik mələklər ancaq.
Pak ruhlu Mələklərin, mənə gələn Məvadan.
Sərvinə «ana» dedim, güclü olana — «ata».

Mələk ruhu əbədi. Mələklər Tanrı lütfü.
Məncə, olmur həyatda Mələklərin ad günü.
Tək bir gün yox: mən varkən, bir ömrümün boyunca
Ana, ata — mələkdir, mən də dəcəl balaca.

Neynək? — mən də beləyəm, bir ərköyün şıltağam.
Mövludu olan qadın — sən Tanrıdan ərmağan.
Varlığımın səbəbi, yaşamın niyəsisən.
Lap şeirdəki kimi — Tanrı hədiyyəsisən.

İsaya Tanrı deyib, Nəzarətdə insanlar.
Kitablarda yazılıb: Tanrının Anası var
Tanrı İsanı belə anasız buraxmadı:
Dərk etməyə acizik qüdrətini, ey qadın.

Ana — Rəbbdən mərhəmət, Tanrı bəxş etdiyidir.
Min əməl savabıyla Ana duası birdir.
Tanrı özü etmişsə belə uca yerini,
Bəlkə ana sevgisi yazılır savab kimi?

Bir iki qafiyəylə yazdım, kiçik təsəlli.
Yığışmışıq başına, şam -  pərvanə məsəli.
Başımın üzərində məğrur durur hürr adın
Uzaqlarda olsam da, Vətənim olan qadın.

Neçə yaşınsa olur, rəqəmlər bəhanədir.
İllərin qayğısını tort şamları nə bilir?
Daima məni qoru dərdlərimə yetənim,
Nə yaxşı ki doğuldun! Mübarəksən, Vətənim!

Cavidan Hacıyev
Davamı →

Quşlar haqqında şeirlər (Uşaqlar üçün)

 

Quşlar haqqında bir-birindən gözəl 5 şeir

 

“Quşlar” şeiri

 

Quşlar, quşlar, a quşlar!
Qaranquşlar, a quşlar!
Cəh-cəh vurun burada,
Gah yerdə, gah yuvada.
Qonun bu tək budağa,
Çox getməyin uzağa.
A quşlarım, getməyin,
Məni qəmgin etməyin.
Quşlar, neçin gedirsiz?
Yoxsa ki seyr edirsiz?
Quşlar uçdu, əkildi,

Abbas Səhhət.

 


 

“Uçun, quşlar!” şeiri

 

Uçun, quşlar, bizim bağa,
Cəh-cəh vurub oxumağa.
Sıx yarpaqlı ağaclarda
Qonun yaşıl bir budağa.

 


Davamı →